Belkowe mosty betonowe budowane metodami wspornikowymi

Metodę betonowania wspornikowego zastosował po raz pierwszy, w roku 1930, brazylijski inżynier Emilio H. Baumgart podczas budowy żelbetowego mostu nad Rio de Peixe. Intensywny rozwój tej metody nastąpił w Europie po II wojnie światowej.
Pierwsze zastosowanie montażu wspornikowego segmentów betonowych miało miejsce podczas budowy mostu Choisy-le-Roi pod Paryżem w roku 1965. Pierwsze polskie zastosowanie tej nowatorskiej technologii było dziełem Maksymiliana Wolfa i Płockiego Przedsiębiorstwa Robót Mostowych w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku.
W latach dziewięćdziesiątych XX wieku w Polsce mosty z betonu sprężonego wznoszone metodą betonowania wspornikowego stały się konkurencyjne w stosunku do konstrukcji stalowych i zaczęły być szeroko stosowane. Zakład Mostów Politechniki Wrocławskiej współpracował przy projektowaniu i budowie mostu autostradowego przez Wisłę w Toruniu (1998), przez Odrę w Opolu (1999) i przez Wełtawę w ciągu autostrady D8 w Czechach (1996) oraz przy niektórych późniejszych realizacjach. Zdobyte doświadczenia zawarto w niniejszej pracy, która może stanowić pomoc dla studentów i inżynierów pragnących pogłębić swoją wiedzę dotyczącą projektowania i budowy mostów metodami wspornikowymi.

Spis treści
Wrocławska Seria Wydawnicza Inżynierii Mostowej
Słowo wstępne
Od autorów
1. Wstęp
1.1. Informacje ogólne
1.2. Polskie wdrożenia
2. Istota metody i zakres jej stosowania
2.1. Betonowanie wspornikowe
2.2. Montaż nawisowy
2.3. Największe betonowe mosty belkowe i ramowe zbudowane metodami wspornikowymi
3. Stosowane przekroje poprzeczne dźwigarów głównych
3.1. Przekroje belkowych mostów betonowanych wspornikowo
3.2. Przekroje mostów montowanych z segmentów prefabrykowanych
4. Podział konstrukcji na segmenty
4.1. Betonowanie wspornikowe
4.2. Montaż wspornikowy segmentów
5. Rodzaje urządzeń formujących
6. Obliczenia statyczne
6.1. Założenia obliczeniowe
6.2. Masa i moduł sprężystości betonu stosowanego do konstrukcji sprężonych
6.3. Analiza faz montażowych
6.3.1. Zapewnienie stateczności konstrukcji w fazie budowy
6.3.2. Analiza statyczno-wytrzymałościowa wahadła
6.4. Analiza statyczna faz eksploatacyjnych
6.4.1. Stosowane modele obliczeniowe
6.4.2. Ścinanie i skręcanie dźwigara skrzynkowego
6.4.3. Statyka płyty pomostowej
6.5. Wpływ zjawisk reologicznych na odkształcenia mostów z betonu sprężonego
6.5.1. Sprecyzowanie problemu
6.5.2. Ugięcia przęsła jako efekt reologiczny
6.5.3. Wyniesienie montażowe przęsła
6.5.4. Zmiany wskaźników ugięcia podczas eksploatacji mostu
6.5.5. Kalibracja funkcji ugięcia
6.5.6. Prognoza końcowej wartości ugięcia
7. Zastosowanie pakietu SOFiSTiK do analiz obiektów z betonu sprężonego wznoszonych metodą wspornikową
7.1. Wprowadzenie
7.2. Przykład numeryczny
7.2.1. Informacje ogólne
7.2.2. Opis numeryczny
7.2.3. Wybrane rezultaty obliczeń
8. Stosowane układy sprężenia
8.1. Informacje podstawowe
8.2. Kable przenoszące obciążenia w fazie budowy
8.2.1. Przypadek mostu betonowanego wspornikowo
8.2.2. Przypadek mostu montowanego wspornikowo z segmentów prefabrykowanych
8.3. Kable krzywoliniowe instalowane po zwarciu konstrukcji
8.4. Sprężenie środników
8.5. Kable sprężające poprzecznie płytę pomostu
9. Zbrojenie miękkie dźwigarów skrzynkowych
9.1. Rola zbrojenia miękkiego
9.2. Zbrojenie typowe
9.3. Zbrojenie w strefach wyplotów i dewiatorów
10. Kształtowanie niwelety mostu
10.1. Uwagi wstępne
10.2. Obliczenia przewyższeń i rzędnych deskowania
11. Przykłady zrealizowanych mostów
11.1. Most w ciągu autostrady D8 nad Wełtawą w Czechach (1996) [18]
11.2. Most Wolności przez Odrę w Brzegu Dolnym (2013) [58, 71]
11.3. Most w Kędzierzynie-Koźlu (2010) [37]
11.4. Pont de Riddes (1990) / 143
11.5. Most autostradowy w Grudziądzu (2013) [17]