Książki naukowe

...

Książka przeznaczona jest dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych, studentów kierunków związanych z ochroną środowiska oraz osób zainteresowanych tematyką odnawialnych źródeł energii.
Ministerstwo Edukacji Narodowej w podstawach programowych (311930) zaproponowało możliwość kształcenia w zawodzie technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej.  Brak na rynku wydawniczym podręcznika,  który spełnił by wymogi merytoryczne zawarte w podstawach programowych, skłonił mnie do napisania książki,  którą oddaję do rąk Państwa. Przedstawiłem w sposób kompleksowy zagadnienia związane z wykorzystaniem energii słonecznej,  geotermalnej, wodnej, wiatrowej, biomasy i  powietrza. Publikacja ta  może być przydatna również szerokiemu gronu odbiorców,  zainteresowanych praktycznym wykorzystaniem energii odnawialnej. 
Informacje zamieszczone w książce, służą jedynie do celów edukacyjnych i nie mogą być podstawą do wykorzystania w konkretnych instalacjach OŹE.

Upublicznione informacje o zanieczyszczeniach i skażeniach wód podziemnych są bardzo skromne i najczęściej stanowią doniesienia ogólne, nieopisujące wydarzeń, ich tła i okoliczności w jakich powstały. Dokładniejsze poznanie pozwala zrozumieć przebieg i rozmiary skażenia wód, jakie się wydarzyły. Jak wiadomo, ochrona ujęć jest umiejętnością wymagającą przezorności i szerokiej wiedzy, a tę trzeba gromadzić poznając różne przykłady. Dlatego dla Czytelników tej publikacji, spośród około 2000 enuncjacji dotyczących wód podziemnych, zostały wybrane najciekawsze lub charakterystyczne przykłady zanieczyszczeń, cechujące się różnym rozprzestrzenieniem, odmiennymi przyczynami i wystąpieniem w różnych środowiskach. W większości są to informacje o zanieczyszczeniach jakie miały miejsce w drugiej połowie XX wieku, będących wynikiem niedbałości o środowisko z powodu intensywnego rozwoju produkcji przemysłowej. W tym czasie zaniechano dbałości o środowisko i poczyniono wiele szkód, które powinny być zapisane ku przestrodze dla przyszłych pokoleń.

Szybki postęp w dziedzinie wytwarzania materiałów budowlanych wymaga systematycznego uzupełniania informacji o technologiach i o metodach kontroli jakości surowców, półproduktów oraz produktów wytwarzanych i przetwarzanych przez przemysł materiałów budowlanych. Temu właśnie celowi służy niniejsza książka, powstała w wyniku współpracy grupy pracowników Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Publikacja ta jest twórczym rozwinięciem wydawanego dwukrotnie podręcznika „Materiały budowlane. Podstawy technologii i metody badań. Jej treść została zaktualizowana i znacznie poszerzona. W pierwszej części opracowania zawarto podstawowe informacje o spoiwach mineralnych, zaprawach, betonach, budowlanych materiałach izolacyjnych, ceramicznych i autoklawizowanych materiałach budowlanych, tworzywach sztucznych stosowanych w budownictwie, stali zbrojeniowej oraz szkle budowlanym. W części tej omówiono również metody wytwarzania wspomnianych materiałów. Część druga poświęcona jest metodom badań cech użytkowych materiałów budowlanych, ich właściwości fizycznych oraz składu fazowego. Opisano zarówno metody stanowiące przedmiot norm PN-EN, jak i te, które nie są w nich ujęte. Każdy rozdział zawiera spis norm odnoszących się do danych zagadnień i zalecanej literatury. Książka jest adresowana głównie do studentów Wydziału Inżynierii Materiałowej i Ceramiki oraz studentów Wydziału Górniczego kształcących się na kierunku budownictwo, będzie zapewne przydatna również dla studentów politechnik oraz inżynierów technologów, a także innych osób zainteresowanych problematyką materiałów budowlanych.

ISBN: 9788360956632
Autor: Sikoń
Oprawa: twarda
Rok wydania: 2020
Format: b5
Stron: 286

Egzamin kwalifikacyjny elektryków (C i D) w pytaniach i 

Autor: praca zbiorowa pod kierunkiem prof. Janusza Rymszy

seria: studia i materiały - zeszyt 84

wyd.: IBDIM, 2019 r

• Wydanie: Warszawa, 1, 2021

• Copyright: 2021

• Autor: Barbara Francke

• Wydawca: Wydawnictwo Naukowe PWN

• Typ oprawy: miękka

Rok wydania2021Nr wydaniaIILiczba stron350ISBN978-83-7348-838-0

Architektura modernistyczna w Polsce stała się w ostatnich latach przedmiotem szerokiego zainteresowania  specjalistów zajmujących się historią architektury i konserwacją zabytków. Zmienia się także stopniowo społeczne nastawienie do tej części dziedzictwa kulturowego i rośnie grono miłośników architektury XX w. W coraz szerszym zakresie, choć nadal nie bez przeszkód, najlepsze dzieła architektury modernistycznej obejmowane są ochroną prawną. Po okresie degradacji i deformujących przekształceń liczne budynki modernistyczne zaczynają być doceniane i poddawane działaniom, które zapewniają ich zachowanie i przywracają zatarte walory. Bardzo wiele dowodów tej przemiany obserwujemy także na terenie Gdyni. Wśród wielu miast Polski Gdynia zajmuje miejsce szczególne. Powstanie portu i miasta było efektem intensywnego i relatywnie krótkiego procesu, wynikającego z uwarunkowań międzywojennych. Port i miasto są symbolami dokonań odrodzonej Polski porozbiorowej i całego dwudziestolecia międzywojennego.

W Gdyni brak wielowiekowej zabudowy oznacza z jednej strony brak wielu problemów, z jakimi borykają się inne miasta historyczne, związanych np. ze starą i zdegradowaną zabudową, z drugiej jednak strony przekłada się na specyficzne walory kulturowe, które nie dla wszystkich są oczywiste, a w dużym stopniu są dopiero stopniowo odkrywane. Tu, jak mało gdzie, międzywojenna historia splata się ze współczesnością, także dzięki mieszkańcom, którzy od początków są silnie związani z miastem. To społeczność Gdyni – mieszkańcy, właściciele domów, budowniczowie i architekci – przeniosła tradycję przez zawirowania historii – okres II wojny światowej oraz czasy PRL – przekazując ją kolejnym pokoleniom oraz nowym mieszkańcom. Ta kontynuacja i ciągłość to nieoceniony potencjał miasta.

Początki architektury modernistycznej w Gdyni przypadły na koniec lat 20. XX w. W latach 30. nastąpił rozkwit tej architektury, trwający aż do wybuchu II wojny światowej, która przyniosła architektoniczny zastój, a w końcowej fazie destrukcję zabudowy. Po wojnie nastąpił nowy etap w dziejach architektury modernistycznej, którego koniec trudno jest jednoznacznie określić. Przez kilka lat bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej widoczne były próby powrotu do rozwiązań sprzed okupacji: nowe budynki projektowali przedwojenni architekci, działalność prowadzili przedwojenni inwestorzy i prywatne firmy budowlane. Ten silny związek zaczął zanikać z końcem lat 40. XX w. wobec utrwalania się nowych uwarunkowań politycznych oraz pojawienia się architektury socrealistycznej, zrywającej z tradycją modernistyczną.

Powrót założeń i form modernistycznych w architekturze nastąpił w pewnym stopniu w drugiej połowie lat 50. XX w., przejawiając się głównie cechami funkcjonalno-estetycznymi, jednak już w nowej sytuacji politycznej i gospodarczej. Architektura modernistyczna odrodziła się i trwała przez kolejne lata, a koniec tego okresu nie jest łatwy do ustalenia. Z bardzo wielu rozwiązań, które stanowiły zdobycz architektury modernistycznej, korzystamy do dzisiaj. 

W książce skoncentrowano się na architekturze okresu międzywojennego oraz pierwszych lat po wojnie. Architektura okresu międzywojennego została już dobrze zbadana i opracowana, a upływ czasu pozwala mieć do niej dystans niezbędny do dokonania podsumowania. Ponadto architektura lat międzywojennych pozostaje nadal głównym celem działań konserwatorskich. Sięgnięto także do przykładów z architektury powojennej, aby ukazać relacje pomiędzy architekturą modernistyczną z lat międzywojennych i powojennych. Istnieje całkiem liczna grupa budynków, które należą i do jednego, i do drugiego okresu. Szczególny nacisk położono na zespół zabudowy dzielnicy centralnej, czyli śródmieście Gdyni, które zostało ukształtowane w okresie międzywojennym i którego znaczna część podlega ochronie jako zabytkowy układ urbanistyczny, a od 2015 r. jest jednym z Pomników Historii, ustanowionych przez Prezydenta RP. Tu znajduje się największe skupisko budynków modernistycznych w mieście.