Książki naukowe

Poradnik wyjaśniający zasady weryfikacji obliczeń zawartych w nowym katalogu typowych konstrukcji nawierzchni podatnych i półsztywnych z 2013 roku dostosowanym do współczesnych technologii i materiałów, zwiększonego obciążenia dróg przez...

DAFA ID 5.04 Otwory w dachach wykonanych ze stalowych profili trapezowych 

wyd. Stowarzyszenie wykonawców dachów płaskich i fasad

2009r.

Publikacja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla inżynierów: projektantów morskich i śródlądowych budowli hydrotechnicznych, wykonawców oraz inwestorów tych budowli, kierowników budowy i robót, jak również inspektorów nadzoru inwestorskiego, administracji morskiej i śródlądowej, czy urzędów wojewódzkich i wojewódzkich inspektorów nadzoru budowlanego

Autor: dr inż. Maciej Maliszewski

seria: studia i materiały - zeszyt 85

wyd.: IBDIM, 2020

Jedyne na polskim rynku wydanie, na łamach którego przedstawiona została tematyka dotycząca produkcji i zastosowania gwintów.

Publikacja zawiera rozbudowaną bazę danych, obejmującą 40 rodzajów gwintów, opracowaną na podstawie norm krajowych i międzynarodowych.

Przejrzyste tabele z granicznymi wartościami tolerowanych wymiarów gwintów ułatwiają ich bezpośrednie wykorzystanie w praktyce inżynierskiej.

Spis treści

WYKAZ WAŻNIEJSZYCH OZNACZEŃ

1. WSTĘP

2. GWINT W UJĘCIU HISTORYCZNYM

3. OGÓLNE WIADOMOŚCI O GWINTACH
3.1. Podstawowe elementy i wymiary gwintów
3.2. Rodzaje gwintów
3.3. Tolerancje, pasowania i odchyłki

4. KONSTRUKCJA I WYMIARY WYBRANYCH GWINTÓW ZNORMALIZOWANYCH
4.1. Gwinty metryczne
Gwinty metryczne ISO ogólnego przeznaczenia
Gwinty metryczne do pasowań mieszanych
Gwinty metryczne do pasowań ciasnych
Gwinty metryczne stosowane w instalacjach elektrycznych
Gwinty metryczne do przyrządów precyzyjnych
Gwinty metryczne BA

4.2. Gwinty trapezowe
Gwinty trapezowe metryczne
Gwinty trapezowe calowe
Gwinty trapezowe niesymetryczne

4.3. Gwinty calowe walcowe
Gwinty rurowe połączeń ze szczelnością nie uzyskiwaną na gwincie
Gwinty calowe zunifikowane UNC, UNF, UNEF, UN,UNS
Gwinty calowe Whitwortha BSW, BSF
Gwinty amerykańskie rurowe cylindryczne zewnętrzne

4.4. Gwinty stożkowe
Gwinty stożkowe metryczne
Gwinty rurowe stożkowe ze szczelnością uzyskiwaną na gwincie
Gwinty rurowe stożkowe amerykańskie
Gwinty stożkowe do zaworów butli gazowych

4.5. Gwinty okrągłe
Gwinty okrągłe
Gwinty Edisona do kloszy i opakowań szklanych

4.6. Gwinty toczne

4.7. Gwinty specjalne
Gwinty prostokątne
Gwinty elektroinstalacyjne
Gwinty wentylowe
Gwinty rowerowe
Gwinty połączeniowe obiektywów aparatów fotograficznych, kamer i mikroskopów
Gwinty połączeniowe aparatów fotograficznych i kamer ze statywem
Gwinty wkrętów samogwintujących

5. POŁĄCZENIA GWINTOWE
5.1. Rodzaje połączeń gwintowych

5.2. Łączniki połączeń gwintowych
Gwinty połączeniowe aparatów fotograficznych i kamer ze statywem
Gwinty wkrętów samogwintujących

5.3. Zabezpieczenia przed samoczynnym luzowaniem się złączy gwintowych

6. ROZKŁAD SIŁ W POŁĄCZENIU GWINTOWYM
6.1. Rozkład sił przy podnoszeniu ciężaru na śrubie
6.2. Rozkład sił przy opuszczaniu ciężaru na śrubie
6.3. Rozkład sił w połączeniach o dowolnym zarysie
6.4. Momenty tarcia
6.5. Sprawność gwintu

7. PODSTAWOWE ZASADY OBLICZANIA WYTRZYMAŁOŚCI POŁĄCZEŃ GWINTOWYCH
7.1. Analiza rozkładu nacisków na gwincie
7.2. Wytrzymałość gwintu
7.3. Podstawowe rodzaje obciążeń połączeń gwintowych

Połączenia gwintowe ze śrubami bez napięcia wstępnego obciążone siłą osiową
Połączenia gwintowe ze śrubami bez napięcia wstępnego, obciążone siłą osiową oraz momentem skręcającym
Połączenia gwintowe obciążone siłą poprzeczną
Połączenia gwintowe ze śrubami napiętymi wstępnie i obciążonymi siłą osiową
Połączenia gwintowe obciążone siłą ściskającą

ISBN: 978-83-89252-48-7   66 stron format: B5 oprawa: miękka Rok wydania: 2021

Przedmiotem rozważań w niniejszej monografii są inteligentne systemy parkingowe, ich funkcjonowanie, zastosowanie oraz przepisy prawne regulujące ich lokalizację oraz pracę.
Opracowanie ma charakter przeglądowy i w sposób uporządkowany prezentuje całość zagadnienia zarówno w kontekście parkingów przeznaczonych dla samochodów osobowych, jak i specjalizowanych parkingach dla pojazdów ciężarowych.
Pierwsza część monografii zawiera krótki opis rodzajów systemów parkingowych.
W drugiej części przedstawione są warunki prawne instalowania inteligentnych systemów parkingowych na terenie UE.
Trzecia część zawiera zasady działania inteligentnych systemów parkingowych wraz z podziałem na systemy dedykowane bezpośrednio dla samochodów osobowych oraz ciężarowych.
W kolejnych dwóch częściach przedstawiono zasady weryfikacji jakości działania oraz certyfikacji systemów parkingowych.
Ostatnia część opracowania prezentuje przykładu testów kwalifikacyjnych jakie są przeprowadzane dla parkingów inteligentnych w różnych krajach Unii Europejskiej.

SPIS TREŚCI

Streszczenie/Abstract

1. RODZAJE INTELIGENTNYCH SYSTEMÓW PARKINGOWYCH

2. WARUNKI PRAWNE INSTALOWANIA INTELIGENTNYCH SYSTEMÓW PARKINGOWYCH NA TERENIE UE

3. ZASADY DZIAŁANIA INTELIGENTNYCH SYSTEMÓW PARKINGOWYCH
3.1. Systemy przeznaczone dla samochodów osobowych
3.2. Przykłady inteligentnych systemów parkingowych dla samochodów ciężarowych
3.3. Systemy mieszane

4. WERYFIKACJA JAKOŚCI DZIAŁANIA SYSTEMÓW PARKINGOWYCH
4.1. Określanie liczby pojazdów znajdujących się na parkingu
4.2. Określanie zajętości parkingu
4.3. Bilansowanie miejsc parkingowych
4.4. Dokładność detekcji i klasyfikacji pojazdów
4.5. Jednorodność klasyfikacji pojazdów
4.6. Stabilność i dokładność wyznaczania parametrów
zajętości parkingu
4.7. Prawidłowość funkcjonowania systemu w sytuacjach nietypowych

5. PROCEDURA CERTYFIKACJI SYSTEMÓW PARKINGOWYCH
5.1. Wymagania
5.2. Procedura bilansowania
5.3. Bezpieczeństwo parkingów

6. PRZYKŁADY TESTÓW KWALIFIKACYJNYCH SYSTEMÓW PARKINGOWYCH

7. PODSUMOWANIE

8. BIBLIOGRAFIA

Wyd. II, 2022 r.

stron : 206

autor: Andrzej Klimek

ISBN 978-83-66287-88-4
Format B-5,

oprawa miękka,

str. 304

Data wydania: 2022

Zamiarem autora pracy była  próba zakwestionowania stereotypowych poglądów. Pierwszy z nich głosi, że starchitekci to po prostu współcześni projektanci o światowej sławie, a uznaniem o takim zasięgu cieszyli się chociażby Le Corbusier czy Ludwig Mies van der Rohe już w pierwszej połowie minionego wieku. Monografia ma na celu wykazać mylność tego przekonania i udowodnić znaczące różnice między dawnymi a dzisiejszymi mistrzami. Chodzi o przełamanie obiegowej opinii, że dzieło architekto-niczne w swojej najistotniejszej warstwie ma charakter indywidualny, gdyż jest wyrazem wyjątkowej osobowości artystycznej. Zakwestionowany został także merytokratyczny stereotyp, iż wielka sława i uznanie danego architekta wynika wprost ze skali jego talentu i ciężkiej pracy. Pozwoliło to pokazać wpływ czynników niezależnych od architekta na jego wysoką pozycję zawodową. Dalekie od dotychczas przyjmowanego ujęcia jest również wykazanie podobieństw między formalnie przeciwstawnymi kierunkami stylistycznymi.

Monografia ta wydana w świetnej oprawie edytorsko-graficznej, bogato ilustrowana, po raz pierwszy w ujęciu już historycznym, ukazuje jak rozwijało się żeglarstwo nad Zatoką Gdańską, poczynając od początkowych lat 20. poprzedniego wieku, aż po dni teraźniejsze. Przede wszystkim koncentruje się wokół spraw związanych z rozwojem infrastruktury żeglarskiej, czyli portów, przystani jachtowych, ich różnymi projektami, remontami, przebudową i modernizacją, w mniejszym jednak stopniu historią klubów, opisami jachtów, regat, czy rejsów, bowiem kwestie te niewątpliwie zasługują na osobną monografię. Sam autor tej monografii od siebie wprost objaśnia, iż prezentuje ona przystanie żeglarskie i porty Zatoki Gdańskiej, których infrastruktura była przyjazna żeglarzom, a więc zapoznaje - z konieczności - z krótką historią rozwoju takich portów, jak Górki Zachodnie, Jastarnia, Hel, Puck, Władysławowo. Oddzielną analizą autor objął Basen Żeglarski w Gdyni, przystanie żeglarskie Gdańskie oraz projekty mariny w Sopocie. Najwięcej jednak miejsca autor Antoni F. Komorowski poświęcił temu, jak w Gdyni wraz z powstającym w niej portem handlowym rodziły się projekty budowy Domu Żeglarza Polskiego, projekty budynku i jego przeznaczenia, losy tegoż Domu po wojnie, jak wreszcie przebiegała odbudowa nabrzeży Basenu Żeglarskiego i późniejszy dalszy rozwój, po czas obecny. Czytelników monografii z pewnością zainteresują i kolejne jej rozdziały, bardziej szczegółowo traktujące o porcie i bazie żeglarskiej w Pucku i portach - przystaniach jachtowych na Półwyspie Helskim, jak również w Gdańsku, zwłaszcza gdy chodzi o Narodowe Centrum Żeglarstwa AWFiS.

Wydawca: Fundacja Promocji POiGM, Gdańsk 2007, format A4, stron 176, bogato ilustrowana archiwalnymi zdjęciami. Oprawa twarda, ISBN: 978-83-60584-07-1

rok wydania: 2023

Streszczenie

Z zawilgoceniem ścian przyziemia (a co za tym idzie, ze szkodami przez zawilgocenie
powodowanymi) spotyka się częstokroć w budynkach zabytkowych, lecz niestety również w
budynkach stosunkowo nowych. Problem ten jest następstwem kapilarnego podciągania wód
gruntowych spowodowanego brakiem, uszkodzeniem lub technicznym zużyciem izolacji poziomej
muru.

Kapilarna absorpcja i transport wilgoci determinowane są przez właściwości zwilżające wody w
stosunku do materiału oraz przez strukturę i rozkład porów w materiale. Zachodzą one zatem – w
przypadku materiałów hydrofilowych (kąt zwilżania przez wodę < 90°) – w porach o promieniu od 10^-7 do 10^-4 m, nazywanych też porami kapilarnymi.

Na przestrzeni lat wypracowano szereg różnorodnych metod wykonywania tzw. wtórnej izolacji
poziomej w murze. W przypadku metod mechanicznych w istniejący mur wprowadza się materiał
izolacyjny, dzięki czemu w przekroju muru powstaje całkowicie nieprzepuszczalna dla wody, trwała warstwa, zapewniając tym samym zahamowanie jej kapilarnego transportu. Metody chemiczne
(iniekcyjne) bazują na technologii wprowadzania w mur płynu iniekcyjnego, dzięki czemu powstaje blokada oparta na mechanizmie zwężenia światła kapilar, hydrofobizacji, uszczelnienia kapilar lub oddziaływaniu kombinowanym.

Przedmiotem pracy było poznanie zjawiska kapilarnego transportu wilgoci w przegrodach
budowlanych oraz sposobów przeciwdziałania temu zjawisku, jak również analiza stosowanych
dotychczas w kraju i na świecie metod oceny szeroko rozumianej skuteczności wtórnych izolacji
poziomych wykonywanych w technologii iniekcji chemicznej. Z kolei celem pracy stało się
zaproponowanie parametru pozwalającego ocenić i porównać skuteczność stosowanych środków
iniekcyjnych.

Skuteczność środków iniekcyjnych w oczywisty sposób weryfikowana jest przez zastosowania
praktyczne. Kluczową rolę w długofalowej ocenie środków iniekcyjnych mają jednak badania
prowadzone zarówno laboratoryjne, jak i in situ (czyli w rzeczywistych warunkach zastosowania).

Badania takie prowadzone są niemal od początku stosowania w budownictwie środków iniekcyjnych
mających zapobiegać kapilarnemu zawilgacaniu przegród budowlanych. Obserwacji poddawany był
wpływ preparatów iniekcyjnych bezpośrednio na stosowane w murach materiały budowlane (cegłę,
kamień, zaprawę), na mury referencyjne (o zróżnicowanych rozmiarach), jak również prowadzono
badania w warunkach rzeczywistych (na istniejących obiektach). W pracy opisano wybrane,
przeprowadzone na przestrzeni kilkudziesięciu lat, w kraju i za granicą, badania dotyczące
zastosowania i skuteczności metody odtwarzania poziomej izolacji przeciwwilgociowej muru w
technologii iniekcji, w tym również badania własne autora.

W ramach pracy przeprowadzono badania absorpcji kapilarnej na niewielkich murkach
referencyjnych, tj. próbkach składających się z sześciu cegieł ceramicznych ułożonych w trzy warstwy (na szerokość jednej cegły w obu kierunkach) i połączonych zaprawą wapienno-cementową. Próbki podzielono na grupy, a następnie zawilgocono – przy użyciu wody wodociągowej oraz roztworem mieszaniny soli – do dwóch stopni nasycenia (S=80% oraz 95%) oraz poddano iniekcji – metodą niskociśnieniową (przy zastosowaniu preparatu na bezie krzemianów i metylokrzemianów
alkalicznych) oraz w technologii kremów iniekcyjnych (przy zastosowaniu dwóch typów kremu).
Badanie absorpcji prowadzono umieszczając próbki w pojemnikach z wodą w taki sposób, aby ciecz przez cały okres badania miała styczność jedynie z dolną powierzchnią oraz rejestrując zmianę masy próbki w czasie 24 godzin od zanurzenia. Po zakończeniu badania dla każdej z próbek obliczono wartości przyrostu masy na jednostkę powierzchni zanurzonej wodzie (po każdym ważeniu) oraz wykonano wykresy tej wielkości w funkcji pierwiastka z czasu zanurzenia w wodzie. Analogiczne badania wykonano dla dwóch rodzajów próbek referencyjnych, tj. nie poddanych iniekcji oraz zawierających powłokową hydroizolacje z mineralnej zaprawy uszczelniającej.

Z uwagi na zróżnicowany kształt wykresów absorpcji kapilarnej badanych próbek, zaproponowano wprowadzenie nowej wielkości, pozwalającej ocenić przebieg procesu absorpcji – synoptycznego współczynnika absorpcji kapilarnej s_w . Natomiast w celu oceny skuteczności środków iniekcyjnych przeciwdziałających podciąganiu kapilarnemu wilgoci, zaproponowano wprowadzenie kolejnej nowej wielkości, czyli stopnia redukcji absorpcji kapilarnej R_a , uwzględniającej dwie wartości odniesienia, tj. średnie wartości synoptycznego współczynnika absorpcji kapilarnej próbek nie poddanych iniekcji oraz zawierających powłokową izolacje mineralną.
Wyniki przeprowadzonych badań potwierdziły postawioną wcześniej tezę – zarówno stosowany
środek iniekcyjny i sposób jego aplikacji, jak również stopień zawilgocenia i zasolenia przegrody mają istotny wpływ na skuteczność wykonania wtórnej hydroizolacji poziomej przeciw wilgoci podciąganej kapilarnie. Zaobserwowano również, że istotnym efektem wykonania w murze wtórnej hydroizolacji poziomej metodą iniekcji jest nie tylko ograniczenie absorpcji, ale również zmiana jej dynamiki.

W związku z powyższym zaproponowano nową procedurę prowadzącą do ustalenia stopnia redukcji
absorpcji kapilarnej, jako kryterium pozwalającego klasyfikować środki iniekcyjne pod kątem ich wpływu na zahamowanie kapilarnego transportu wilgoci w przegrodach budowlanych.

Od Autora

Przedmiotem książki jest poznanie zjawiska kapilarnego transportu wilgoci w przegrodach
budowlanych oraz sposobów przeciwdziałania temu zjawisku, jak również analiza stosowanych
dotychczas w kraju i na świecie metod oceny szeroko rozumianej skuteczności wtórnych izolacji poziomych wykonywanych w technologii iniekcji chemicznej. Celem książki natomiast jest zaproponowanie parametru pozwalającego ocenić i porównać skuteczność stosowanych środków
iniekcyjnych.

W ramach niniejszej książki próbie weryfikacji poddana została następująca teza główna:

Na skuteczność zabiegu wykonywania wtórnej izolacji poziomej przeciw wilgoci podciąganej
kapilarnie w technologii iniekcji wpływają stosowany środek iniekcyjny oraz sposób jego aplikacji, jak również zawilgocenie oraz zasolenie muru.

W celu udowodnienia hipotezy sformułowano trzy, odnoszące się do celu badania, tezy pomocnicze:
- im wyższy stopień zawilgocenia, tym mniejsza skuteczność iniekcji chemicznej,
- zasolenie przegrody obniża skuteczność technologii iniekcji,
- technologie bezciśnieniowe pozwalają na uzyskanie jednorodnej przepony przecinającej
podciąganie kapilarne.

Niniejsza książka ma charakter studialno-doświadczalny, a jej struktura stanowi odzwierciedlenie przyjętego schematu analitycznego, mającego prowadzić do realizacji celu oraz rozwiązania problemu badawczego. Składa się ona z siedmiu rozdziałów poprzedzonych wstępem i wprowadzeniem, a podsumowanych zakończeniem.

W rozdziale pierwszym opisano specyficzne właściwości fizyko-chemiczne wody, budowę porowatych materiałów budowlanych, a także opisano i usystematyzowano formy występowania wody w ich strukturze. Opisano sposoby transportu wody i wilgoci w materiałach budowlanych, ze szczególnym uwzględnieniem zjawiska kapilarnego podciągania wilgoci.

Rozdział drugi został poświęcony szkodom występującym w przyziemnej części budynku, których przyczyną lub jedną z przyczyn jest nadmierne zawilgocenie przegród budowlanych. Opisano formy występowania wody i wilgoci w gruncie oraz jej wpływ na elementy budynku w nim zagłębione. Przedstawiono formy zawilgoceń struktury budynku oraz najważniejsze – fizyczne, chemiczne oraz biologiczne – rodzaje uszkodzeń substancji budowlanej. Omówione zostały również przyczyny oraz skutki, towarzyszącego nadmiernemu zawilgoceniu, obciążenia konstrukcji budynku szkodliwymi solami budowlanymi.

Rozdział trzeci opisuje zasady ochrony istniejących budynków przed nadmiernym zawilgoceniem. Przedstawia ogólną koncepcję wykonywania systemu hydroizolacji wtórnej z uwzględnieniem występujących warunków gruntowo-wodnych oraz technicznych możliwości wykonania uszczelnienia. Opisuje stosowane metody ochrony budowli przed kapilarnym transportem wilgoci, ze szczególnym uwzględnieniem mechanicznych metod odtwarzania hydroizolacji oraz(klasyfikowanych niekiedy jako hydroizolacje poziome) metod elektrofizycznych.

W rozdziale czwartym dokonano szczegółowego opisu metody wykonywania wtórnych hydroizolacji poziomych w technologii iniekcji chemicznej. Opisano rozwój technologii, w tym metody stosowane w przeszłości i obecnie na ziemiach polskich. Przedstawiono zasady działania
metody oraz stosowanych preparatów iniekcyjnych, obowiązujące obecnie zasady wykonywania
hydroizolacji iniekcyjnych, a także stosowane kryteria doboru środków iniekcyjnych.

Rozdział piąty, opisujący genezę problemu badawczego, stanowi przegląd, prowadzonych w
kraju i za granicą, zarówno laboratoryjnych jak i wykonywanych na istniejących obiektach (in situ) badań dotyczących skuteczności wtórnych hydroizolacji poziomych. Przedstawia również wyniki badań prowadzonych dotychczas przez autora (badań wstępnych).

Rozdział szósty zawiera przedstawienie problemu badawczego, opis metodologii oraz wyniki
przeprowadzonych badań. Na podstawie studiów literaturowych, dotychczas stosowanych metod oraz badań własnych, autor przedstawił zaproponowaną przez siebie metodykę oceny skuteczności
przepony iniekcyjnej wykonanej w technologii iniekcji chemicznej.

Rozdział siódmy poświęcony został interpretacji uzyskanych wyników. Przedstawiono w nim
również dwie nowe wielkości pozwalające ocenić i porównać skuteczność stosowanych środków
iniekcyjnych.

Zamieszczone na końcu podsumowanie zawiera syntezę najważniejszych wniosków uzyskanych
na podstawie analizy wyników przeprowadzonych badań.

O Autorze

Bartłomiej Monczyński z wykształcenia inżynier budownictwa, absolwent Wydziału Budownictwa,
Architektury i Inżynierii Środowiska Politechniki Łódzkiej. W 2022 r. obronił na Wydziale Inżynierii
Lądowej i Transportu Politechniki Poznańskiej doktorat nt. skuteczności wtórnych hydroizolacji
poziomych wykonywanych metodą iniekcji chemicznej. Od 2005 r. jest związany z branżą chemii
budowlanej. Od samego początku działalności w tej dziedzinie budownictwa jego zainteresowania
koncentrują się wokół zagadnień dotyczących zabezpieczania budynków przed wodą, ze szczególnym
uwzględnieniem renowacji budynków zawilgoconych. Jest autorem i współautorem szeregu publikacji technicznych i naukowo-technicznych na temat hydroizolacji w budownictwie, diagnostyki oraz renowacji zawilgoconych budynków, a także budownictwa ekologicznego.

Spis treści

Streszczenie
Wykaz najważniejszych oznaczeń
Wstęp
Wprowadzenie – cel i zakres pracy

1. Wilgotność materiałów i przegród budowlanych
1.1 Woda – informacje podstawowe i występowanie
1.2 Struktura materiałów budowlanych
1.3 Wilgotność materiałów budowlanych
1.4 Fazowe przemiany wilgoci w materiałach budowlanych
1.4.1 Sorpcja
1.4.2 Kondensacja objętościowa
1.4.3 Dyfuzja pary wodnej w materiałach porowatych
1.5 Transport wody w postaci ciekłej
1.5.1 Podciąganie kapilarne
1.5.2 Współczynnik absorpcji kapilarnej

2. Szkody wilgotnościowe w przyziemnej części budynku
2.1 Woda występująca w gruncie
2.2 Negatywne skutki zawilgocenia budynków
2.3 Zasolenie budynków

3. Ochrona budynku przed wilgocią podciąganą z gruntu
3.1 Ogólna koncepcja hydroizolacji wtórnych
3.2 Ochrona budynków przed kapilarnym transportem wilgoci z gruntu
3.3 Metody elektrofizyczne
3.4 Mechaniczne metody wykonywania wtórnych hydroizolacji poziomej

4. Wtórne hydroizolacje poziome wykonywane w technologii iniekcji
4.1 Początki i rozwój metod iniekcyjnych

4.1.1 Metoda Politechniki Krakowskiej
4.1.2 Metoda elektroiniekcji (EI)
4.1.3 Metoda termoiniekcji
4.1.4 Iniekcja krystaliczna
4.1.5 Parafinowa iniekcja termohermetyczna
4.2 Technologia iniekcji – zasada działania
4.3 Nieorganiczne i organiczne związki krzemu
4.4 Preparaty iniekcyjne na bazie związków krzemu
4.5 Pozostałe środki iniekcyjne
4.6 Wykonywanie izolacji poziomej metodą iniekcji
4.7 Stosowane kryteria doboru środków iniekcyjnych
4.7.1 Metoda ITB
4.7.2 Metoda WTA
4.7.3 Metoda BuFAS
4.7.4 Metoda BBA
4.7.5 Metoda TU Delft
4.7.6 Metoda Dahlberg-Institut Wismar

5. Problem badawczy - geneza
5.1 Znaczenie hydroizolacji przeciw wilgoci kapilarnej
5.2 Ocena skuteczności metod iniekcyjnych
5.2.1 Badania BAM
5.2.2 Alte Oper we Frankurcie
5.2.3 Badania Politechniki Krakowskiej
5.2.4 Badania IBF
5.2.5 Badania Politechniki Lubelskiej
5.2.6 Badania Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego
5.3 Badania własne autora (badania wstępne)
5.3.1 Penetracja preparatów iniekcyjnych w cegle ceramicznej
5.3.2 Wpływ środków iniekcyjnych na właściwości zaprawy murarskiej
5.3.3 Wysychanie muru oraz skuteczność iniekcji

6. Metoda badawcza
6.1 Cel i przedmiot badań
6.2 Metodyka badań
6.2.1 Przygotowanie i selekcja próbek
6.2.2 Zawilgocenie
6.2.3 Wykonanie iniekcji
6.2.4 Badanie absorpcji kapilarnej
6.3 Wyniki badań

7. Interpretacja wyników badań
7.1 Absorpcja kapilarna i jej redukcja
7.2 Iniekcja niskociśnieniowa
7.3 Krem iniekcyjny (emulsja o/w)
7.4 Krem iniekcyjny (emulsja w/o)

Podsumowanie i wnioski
Bibliografia