Budownictwo

Tomasz Michałowski Marek Tomasz Piekarczyk
Selected Issues of Special Steel Structures. Chimneys, Silos, Tanks

ISBN/ISSN: 978-83-65991-81-2
Wydawnictwo: Wydawnictwo Politechniki Krakowskiej
Rok wydania: 2019
Język publikacji: angielski
Ilość stron: 160
Format: B-5
Wymiary: 24x17 cm
Rodzaj okładki: miękka

Obszerne wprowadzenie w zagadnienia związane z kosztorysowaniem, zestawy ćwiczeń dla kosztorysantów, uczniów i studentów oraz profesjonalne oprogramowanie do kosztorysowania – wszystko w cenie książki.

Skrypt przeznaczony jest dla osób stawiających pierwsze kroki w kosztorysowaniu, studentów wyższych uczelni, uczniów szkół średnich o profilu technicznym, przygotowujących się do egzaminu BUD.14., BUD.15., BUD.25. Został opracowany na bazie wieloletnich doświadczeń dydaktycznych i praktycznych ekspertów Stowarzyszenia Kosztorysantów Budowlanych, Inspektorów Nadzoru Budowlanego oraz nauczycieli akademickich, z którymi od ponad dwudziestu lat współpracuje firma Koprinet.

Celem niniejszego opracowania jest przybliżenie zagadnień związanych z kalkulowaniem kosztów na roboty budowlane. Skrypt składa się z siedmiu rozdziałów, w których omówiono m.in.:

• rodzaje kosztorysów ze względu na ich przeznaczenie i podmiot, dla którego są sporządzane,
• przepisy prawne regulujące proces kosztorysowania,
• podstawowe zasady przedmiarowania,
• sposób ustalania cen dla odpowiednich jednostkowych nakładów rzeczowych oraz innych kosztów niż te, które są bezpośrednio związane z produkcją,
• formuły liczenia, na podstawie których można sporządzić kosztorys metodą szczegółową lub uproszczoną.

Podsumowaniem jest rozdział, w którym podano rozwiązanie przykładowego problemu związanego z oszacowaniem kosztu robót budowlanych (wykończenie kuchni i łazienki). Poszczególne rozdziały zaopatrzono w stosowne przykłady oraz zadania do samodzielnego rozwiązania.

W suplemencie, dołączonym do skryptu, zamieszczono test sprawdzający zdobytą wiedzę teoretyczną. Umiejętność tworzenia przedmiarów i kosztorysów można zweryfikować dzięki wykonaniu zadania praktycznego, przygotowanego zgodnie ze standardami egzaminów zawodowych.

rok wydania: 2023

Streszczenie

Z zawilgoceniem ścian przyziemia (a co za tym idzie, ze szkodami przez zawilgocenie
powodowanymi) spotyka się częstokroć w budynkach zabytkowych, lecz niestety również w
budynkach stosunkowo nowych. Problem ten jest następstwem kapilarnego podciągania wód
gruntowych spowodowanego brakiem, uszkodzeniem lub technicznym zużyciem izolacji poziomej
muru.

Kapilarna absorpcja i transport wilgoci determinowane są przez właściwości zwilżające wody w
stosunku do materiału oraz przez strukturę i rozkład porów w materiale. Zachodzą one zatem – w
przypadku materiałów hydrofilowych (kąt zwilżania przez wodę < 90°) – w porach o promieniu od 10^-7 do 10^-4 m, nazywanych też porami kapilarnymi.

Na przestrzeni lat wypracowano szereg różnorodnych metod wykonywania tzw. wtórnej izolacji
poziomej w murze. W przypadku metod mechanicznych w istniejący mur wprowadza się materiał
izolacyjny, dzięki czemu w przekroju muru powstaje całkowicie nieprzepuszczalna dla wody, trwała warstwa, zapewniając tym samym zahamowanie jej kapilarnego transportu. Metody chemiczne
(iniekcyjne) bazują na technologii wprowadzania w mur płynu iniekcyjnego, dzięki czemu powstaje blokada oparta na mechanizmie zwężenia światła kapilar, hydrofobizacji, uszczelnienia kapilar lub oddziaływaniu kombinowanym.

Przedmiotem pracy było poznanie zjawiska kapilarnego transportu wilgoci w przegrodach
budowlanych oraz sposobów przeciwdziałania temu zjawisku, jak również analiza stosowanych
dotychczas w kraju i na świecie metod oceny szeroko rozumianej skuteczności wtórnych izolacji
poziomych wykonywanych w technologii iniekcji chemicznej. Z kolei celem pracy stało się
zaproponowanie parametru pozwalającego ocenić i porównać skuteczność stosowanych środków
iniekcyjnych.

Skuteczność środków iniekcyjnych w oczywisty sposób weryfikowana jest przez zastosowania
praktyczne. Kluczową rolę w długofalowej ocenie środków iniekcyjnych mają jednak badania
prowadzone zarówno laboratoryjne, jak i in situ (czyli w rzeczywistych warunkach zastosowania).

Badania takie prowadzone są niemal od początku stosowania w budownictwie środków iniekcyjnych
mających zapobiegać kapilarnemu zawilgacaniu przegród budowlanych. Obserwacji poddawany był
wpływ preparatów iniekcyjnych bezpośrednio na stosowane w murach materiały budowlane (cegłę,
kamień, zaprawę), na mury referencyjne (o zróżnicowanych rozmiarach), jak również prowadzono
badania w warunkach rzeczywistych (na istniejących obiektach). W pracy opisano wybrane,
przeprowadzone na przestrzeni kilkudziesięciu lat, w kraju i za granicą, badania dotyczące
zastosowania i skuteczności metody odtwarzania poziomej izolacji przeciwwilgociowej muru w
technologii iniekcji, w tym również badania własne autora.

W ramach pracy przeprowadzono badania absorpcji kapilarnej na niewielkich murkach
referencyjnych, tj. próbkach składających się z sześciu cegieł ceramicznych ułożonych w trzy warstwy (na szerokość jednej cegły w obu kierunkach) i połączonych zaprawą wapienno-cementową. Próbki podzielono na grupy, a następnie zawilgocono – przy użyciu wody wodociągowej oraz roztworem mieszaniny soli – do dwóch stopni nasycenia (S=80% oraz 95%) oraz poddano iniekcji – metodą niskociśnieniową (przy zastosowaniu preparatu na bezie krzemianów i metylokrzemianów
alkalicznych) oraz w technologii kremów iniekcyjnych (przy zastosowaniu dwóch typów kremu).
Badanie absorpcji prowadzono umieszczając próbki w pojemnikach z wodą w taki sposób, aby ciecz przez cały okres badania miała styczność jedynie z dolną powierzchnią oraz rejestrując zmianę masy próbki w czasie 24 godzin od zanurzenia. Po zakończeniu badania dla każdej z próbek obliczono wartości przyrostu masy na jednostkę powierzchni zanurzonej wodzie (po każdym ważeniu) oraz wykonano wykresy tej wielkości w funkcji pierwiastka z czasu zanurzenia w wodzie. Analogiczne badania wykonano dla dwóch rodzajów próbek referencyjnych, tj. nie poddanych iniekcji oraz zawierających powłokową hydroizolacje z mineralnej zaprawy uszczelniającej.

Z uwagi na zróżnicowany kształt wykresów absorpcji kapilarnej badanych próbek, zaproponowano wprowadzenie nowej wielkości, pozwalającej ocenić przebieg procesu absorpcji – synoptycznego współczynnika absorpcji kapilarnej s_w . Natomiast w celu oceny skuteczności środków iniekcyjnych przeciwdziałających podciąganiu kapilarnemu wilgoci, zaproponowano wprowadzenie kolejnej nowej wielkości, czyli stopnia redukcji absorpcji kapilarnej R_a , uwzględniającej dwie wartości odniesienia, tj. średnie wartości synoptycznego współczynnika absorpcji kapilarnej próbek nie poddanych iniekcji oraz zawierających powłokową izolacje mineralną.
Wyniki przeprowadzonych badań potwierdziły postawioną wcześniej tezę – zarówno stosowany
środek iniekcyjny i sposób jego aplikacji, jak również stopień zawilgocenia i zasolenia przegrody mają istotny wpływ na skuteczność wykonania wtórnej hydroizolacji poziomej przeciw wilgoci podciąganej kapilarnie. Zaobserwowano również, że istotnym efektem wykonania w murze wtórnej hydroizolacji poziomej metodą iniekcji jest nie tylko ograniczenie absorpcji, ale również zmiana jej dynamiki.

W związku z powyższym zaproponowano nową procedurę prowadzącą do ustalenia stopnia redukcji
absorpcji kapilarnej, jako kryterium pozwalającego klasyfikować środki iniekcyjne pod kątem ich wpływu na zahamowanie kapilarnego transportu wilgoci w przegrodach budowlanych.

Od Autora

Przedmiotem książki jest poznanie zjawiska kapilarnego transportu wilgoci w przegrodach
budowlanych oraz sposobów przeciwdziałania temu zjawisku, jak również analiza stosowanych
dotychczas w kraju i na świecie metod oceny szeroko rozumianej skuteczności wtórnych izolacji poziomych wykonywanych w technologii iniekcji chemicznej. Celem książki natomiast jest zaproponowanie parametru pozwalającego ocenić i porównać skuteczność stosowanych środków
iniekcyjnych.

W ramach niniejszej książki próbie weryfikacji poddana została następująca teza główna:

Na skuteczność zabiegu wykonywania wtórnej izolacji poziomej przeciw wilgoci podciąganej
kapilarnie w technologii iniekcji wpływają stosowany środek iniekcyjny oraz sposób jego aplikacji, jak również zawilgocenie oraz zasolenie muru.

W celu udowodnienia hipotezy sformułowano trzy, odnoszące się do celu badania, tezy pomocnicze:
- im wyższy stopień zawilgocenia, tym mniejsza skuteczność iniekcji chemicznej,
- zasolenie przegrody obniża skuteczność technologii iniekcji,
- technologie bezciśnieniowe pozwalają na uzyskanie jednorodnej przepony przecinającej
podciąganie kapilarne.

Niniejsza książka ma charakter studialno-doświadczalny, a jej struktura stanowi odzwierciedlenie przyjętego schematu analitycznego, mającego prowadzić do realizacji celu oraz rozwiązania problemu badawczego. Składa się ona z siedmiu rozdziałów poprzedzonych wstępem i wprowadzeniem, a podsumowanych zakończeniem.

W rozdziale pierwszym opisano specyficzne właściwości fizyko-chemiczne wody, budowę porowatych materiałów budowlanych, a także opisano i usystematyzowano formy występowania wody w ich strukturze. Opisano sposoby transportu wody i wilgoci w materiałach budowlanych, ze szczególnym uwzględnieniem zjawiska kapilarnego podciągania wilgoci.

Rozdział drugi został poświęcony szkodom występującym w przyziemnej części budynku, których przyczyną lub jedną z przyczyn jest nadmierne zawilgocenie przegród budowlanych. Opisano formy występowania wody i wilgoci w gruncie oraz jej wpływ na elementy budynku w nim zagłębione. Przedstawiono formy zawilgoceń struktury budynku oraz najważniejsze – fizyczne, chemiczne oraz biologiczne – rodzaje uszkodzeń substancji budowlanej. Omówione zostały również przyczyny oraz skutki, towarzyszącego nadmiernemu zawilgoceniu, obciążenia konstrukcji budynku szkodliwymi solami budowlanymi.

Rozdział trzeci opisuje zasady ochrony istniejących budynków przed nadmiernym zawilgoceniem. Przedstawia ogólną koncepcję wykonywania systemu hydroizolacji wtórnej z uwzględnieniem występujących warunków gruntowo-wodnych oraz technicznych możliwości wykonania uszczelnienia. Opisuje stosowane metody ochrony budowli przed kapilarnym transportem wilgoci, ze szczególnym uwzględnieniem mechanicznych metod odtwarzania hydroizolacji oraz(klasyfikowanych niekiedy jako hydroizolacje poziome) metod elektrofizycznych.

W rozdziale czwartym dokonano szczegółowego opisu metody wykonywania wtórnych hydroizolacji poziomych w technologii iniekcji chemicznej. Opisano rozwój technologii, w tym metody stosowane w przeszłości i obecnie na ziemiach polskich. Przedstawiono zasady działania
metody oraz stosowanych preparatów iniekcyjnych, obowiązujące obecnie zasady wykonywania
hydroizolacji iniekcyjnych, a także stosowane kryteria doboru środków iniekcyjnych.

Rozdział piąty, opisujący genezę problemu badawczego, stanowi przegląd, prowadzonych w
kraju i za granicą, zarówno laboratoryjnych jak i wykonywanych na istniejących obiektach (in situ) badań dotyczących skuteczności wtórnych hydroizolacji poziomych. Przedstawia również wyniki badań prowadzonych dotychczas przez autora (badań wstępnych).

Rozdział szósty zawiera przedstawienie problemu badawczego, opis metodologii oraz wyniki
przeprowadzonych badań. Na podstawie studiów literaturowych, dotychczas stosowanych metod oraz badań własnych, autor przedstawił zaproponowaną przez siebie metodykę oceny skuteczności
przepony iniekcyjnej wykonanej w technologii iniekcji chemicznej.

Rozdział siódmy poświęcony został interpretacji uzyskanych wyników. Przedstawiono w nim
również dwie nowe wielkości pozwalające ocenić i porównać skuteczność stosowanych środków
iniekcyjnych.

Zamieszczone na końcu podsumowanie zawiera syntezę najważniejszych wniosków uzyskanych
na podstawie analizy wyników przeprowadzonych badań.

O Autorze

Bartłomiej Monczyński z wykształcenia inżynier budownictwa, absolwent Wydziału Budownictwa,
Architektury i Inżynierii Środowiska Politechniki Łódzkiej. W 2022 r. obronił na Wydziale Inżynierii
Lądowej i Transportu Politechniki Poznańskiej doktorat nt. skuteczności wtórnych hydroizolacji
poziomych wykonywanych metodą iniekcji chemicznej. Od 2005 r. jest związany z branżą chemii
budowlanej. Od samego początku działalności w tej dziedzinie budownictwa jego zainteresowania
koncentrują się wokół zagadnień dotyczących zabezpieczania budynków przed wodą, ze szczególnym
uwzględnieniem renowacji budynków zawilgoconych. Jest autorem i współautorem szeregu publikacji technicznych i naukowo-technicznych na temat hydroizolacji w budownictwie, diagnostyki oraz renowacji zawilgoconych budynków, a także budownictwa ekologicznego.

Spis treści

Streszczenie
Wykaz najważniejszych oznaczeń
Wstęp
Wprowadzenie – cel i zakres pracy

1. Wilgotność materiałów i przegród budowlanych
1.1 Woda – informacje podstawowe i występowanie
1.2 Struktura materiałów budowlanych
1.3 Wilgotność materiałów budowlanych
1.4 Fazowe przemiany wilgoci w materiałach budowlanych
1.4.1 Sorpcja
1.4.2 Kondensacja objętościowa
1.4.3 Dyfuzja pary wodnej w materiałach porowatych
1.5 Transport wody w postaci ciekłej
1.5.1 Podciąganie kapilarne
1.5.2 Współczynnik absorpcji kapilarnej

2. Szkody wilgotnościowe w przyziemnej części budynku
2.1 Woda występująca w gruncie
2.2 Negatywne skutki zawilgocenia budynków
2.3 Zasolenie budynków

3. Ochrona budynku przed wilgocią podciąganą z gruntu
3.1 Ogólna koncepcja hydroizolacji wtórnych
3.2 Ochrona budynków przed kapilarnym transportem wilgoci z gruntu
3.3 Metody elektrofizyczne
3.4 Mechaniczne metody wykonywania wtórnych hydroizolacji poziomej

4. Wtórne hydroizolacje poziome wykonywane w technologii iniekcji
4.1 Początki i rozwój metod iniekcyjnych

4.1.1 Metoda Politechniki Krakowskiej
4.1.2 Metoda elektroiniekcji (EI)
4.1.3 Metoda termoiniekcji
4.1.4 Iniekcja krystaliczna
4.1.5 Parafinowa iniekcja termohermetyczna
4.2 Technologia iniekcji – zasada działania
4.3 Nieorganiczne i organiczne związki krzemu
4.4 Preparaty iniekcyjne na bazie związków krzemu
4.5 Pozostałe środki iniekcyjne
4.6 Wykonywanie izolacji poziomej metodą iniekcji
4.7 Stosowane kryteria doboru środków iniekcyjnych
4.7.1 Metoda ITB
4.7.2 Metoda WTA
4.7.3 Metoda BuFAS
4.7.4 Metoda BBA
4.7.5 Metoda TU Delft
4.7.6 Metoda Dahlberg-Institut Wismar

5. Problem badawczy - geneza
5.1 Znaczenie hydroizolacji przeciw wilgoci kapilarnej
5.2 Ocena skuteczności metod iniekcyjnych
5.2.1 Badania BAM
5.2.2 Alte Oper we Frankurcie
5.2.3 Badania Politechniki Krakowskiej
5.2.4 Badania IBF
5.2.5 Badania Politechniki Lubelskiej
5.2.6 Badania Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego
5.3 Badania własne autora (badania wstępne)
5.3.1 Penetracja preparatów iniekcyjnych w cegle ceramicznej
5.3.2 Wpływ środków iniekcyjnych na właściwości zaprawy murarskiej
5.3.3 Wysychanie muru oraz skuteczność iniekcji

6. Metoda badawcza
6.1 Cel i przedmiot badań
6.2 Metodyka badań
6.2.1 Przygotowanie i selekcja próbek
6.2.2 Zawilgocenie
6.2.3 Wykonanie iniekcji
6.2.4 Badanie absorpcji kapilarnej
6.3 Wyniki badań

7. Interpretacja wyników badań
7.1 Absorpcja kapilarna i jej redukcja
7.2 Iniekcja niskociśnieniowa
7.3 Krem iniekcyjny (emulsja o/w)
7.4 Krem iniekcyjny (emulsja w/o)

Podsumowanie i wnioski
Bibliografia

Słownik meblarski. Materiałoznawstwo nie tylko dla profesjonalistów systematyzuje wiedzę o materiałach wykorzystywanych w branży meblarskiej w przyjazny dla czytelnika sposób, umożliwiając poszerzenie kompetencji:

• profesjonalistom z branży meblarskiej (osobom pracującym w fabrykach mebli, stolarzom, projektantom, sprzedawcom mebli itp.),
• osobom stojącym dopiero na początku kariery zawodowej w meblarstwie,
• entuzjastom pięknych wnętrz i DIY.

• Producent: Polskie Stowarzyszenie Dekarzy
• Autor: Stefan Wiluś, Krzysztof Patoka, Przemysław Spych
• Rok wydania: 2024, wydanie: trzecie
• ISBN: 978-83-972541-0-7
• Liczba stron: 232 (z okładkami)
• Oprawa: twarda
• Format: A5
•  

Terminologia dekarska wydaje się trudna? Mamy na to sprawdzony sposób – najnowsze wydanie „Słownika terminów i nazw dekarskich” w trzech językach – polskim, angielskim i niemieckim. Nie jest to jednak zwykły Słownik, tłumaczący same hasła. Zawiera on również opis definicji i ich przekład na język angielski i niemiecki.

Jedną z najistotniejszych potrzeb, jaką odczuwa środowisko zawodowe zrzeszone w Polskim Stowarzyszeniu Dekarzy, jest określenie standardów wykonawczych, jakimi należy się kierować, aby poprawnie wykonać prace dekarsko-blacharskie. Z uwagi na potrzebę posługiwania się jednolitym i precyzyjnym słownictwem został powołany trzyosobowy zespół, który podjął się opracowania „Słownika terminów i nazw dekarskich”. Bazowym materiałem wyjściowym, na którym rozpoczęto pierwsze prace, był opublikowany w prasie branżowej wiele lat temu leksykon. Już wtedy był to materiał dość obszerny, zwierający także nazewnictwo historyczne i regionalne. I właśnie te regionalizmy były prawdziwym powodem podjęcia próby usystematyzowania nazewnictwa. Sytuacja na rynku dekarskim jest dynamiczna, a bliższe lub dalsze przemieszczanie się za zleceniami stało się naturalne. Dekarze z Polski północnej wykonują dachy na Podhalu, a ekipy z Podhala stawiają dachy pod Kielcami, na Śląsku czy w Warszawie. To czasem powodowało nieporozumienia, wynikające ze stosowania regionalnych nazw pewnych elementów dachu. Trzeba było doprecyzować, a czasem naszkicować jakiś element, aby upewnić się, że mówiono o tym samym. Nadal tak jest. Regionalizmy to jednak nic złego, wręcz przeciwnie, jednak w czasach błyskawicznego przekazu informacji, w czasach, gdzie informacja musi być precyzyjna, należy być jednoznacznym.

Inną kwestią jest to, że każdy przepis, każda umowa ma sens dopiero wtedy, gdy powstaje problem. Ponieważ problemów nie zawsze da się uniknąć, to w ich rozwiązywaniu potrzebny jest solidny fundament, na którym możemy się oprzeć. Takim wsparciem jest właśnie „Słownik terminów i nazw dekarskich”. Z założenia powinien on służyć jako baza, z której korzystamy, którą cytujemy i którą zamieszczamy w opiniach technicznych jako wiarygodną wiedzę. To wydanie Słownika powstało z myślą o precyzyjnym porozumiewaniu się nie tylko o dekarzy, ale także uczestników procesu budowlanego - architektów, konstruktorów, kierowników budów, inspektorów nadzoru budowlanego i inwestorów. Chcielibyśmy, aby zabrane w tej pozycji terminy były wykorzystywane na co dzień do jak najlepszej komunikacji wszystkich stron procesu budowlanego, a w razie konieczności również w sprawach spornych. Tego typu materiały są bowiem uwzględniane i honorowane w sprawach sądowych.

Słownik z nazwy „dekarski” ze względu na ścisłe powiązanie zawiera również definicje z dziedziny blacharstwa budowlanego i ciesielstwa. Najnowsza publikacja podzielona na trzy części językowe o łącznej objętości 232 stron wzbogaciła się dokładnie o 133 hasła,  które – mimo wszystko – nie wyczerpują tematyki. Praca nad tą pozycją jest stała i opiera się na założeniu, że słowo jest żywą materią podlegającą wielu zmianom, rozszerzeniom i rozwojowi. Żyjemy w czasach niezmiernie dynamicznych, w czasach szybkiego postępu technicznego. Powstają nowe materiały, nowe technologie, nowe rozwiązania techniczne, szczególnie jeśli chodzi o przegrodę dachową jako całość. Za tym idzie nowe nazewnictwo, za tym idą nowe znaczenia. Pierwszy zbiór nazw i terminów powstał w 2015 roku, w pewnym sensie jako „stop klatka”, stan obecny. Nie jest to jednak koniec pracy - „jutro” trzeba będzie go uaktualnić. Planowane są więc kolejne wydania Słownika. Pomysły na to, co powinno się znaleźć w kolejnych edycjach stale do nas napływają i będziemy nad nimi sukcesywnie pracować. Zachęcamy jednocześnie i namawiamy wszystkich zainteresowanych do nadsyłania nowych haseł, a także propozycji ewentualnych zmian i korekt niniejszego wydania na adres Polskiego Stowarzyszenia Dekarzy lub pocztą elektroniczną na adres redakcja@dekarz.com.pl

Wydawca Arkady

Format 17 x 20

Rok wydania 2023

Autor Antony Denning

Kieszonkowy poradnik zawiera mnóstwo informacji o narzędziach, materiałach i technikach rzeźbienia w drewnie. Są tu dokładne charakterystyki różnych jego rodzajów, zasady projektowania, metody doboru właściwych narzędzi do wykonania różnych elementów i sposoby ich wykończenia. Szczegółowe instrukcje i ilustracje kok po kroku pokazują, jak wykonać kilka przykładowych wyrobów.

Spław drewna jest jednym ze sposobów na obniżenie kosztów transportu.

Wykorzystanie możliwości spławu drewna wymaga opracowania systemu wykorzystania dróg wodnych jako naturalnych i najracjonalniejszych szlaków transportowych.

Transport drewna ciekami wodnymi lub zbiornikami wodnymi; drewno było spławiane w zbijanych tratwach l z wykorzystaniem prądu rzek.

W dawnych czasach był podstawowym systemem transportu ściętych pni drzew po kraju.

Dzisiaj ze względu na rozwój kolejnictwa i transportu drogowego został praktycznie zaniechany.