Budownictwo

Projektując instalacje elektryczne należy uwzględniać wymagania polskiego prawa w tym w szczególności Prawa Budowlanego i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Szczegółowe wymagania dotyczące wyposażenia instalacji opisane są w normie N SEP-E-002 "Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych. Instalacje elektryczne w 'obiektach mieszkalnych. Podstawy planowania".
Modernizowane instalacje powinny uwzględniać również instalacje niskoprądowe takie jak: instalacja telefoniczna, instalacja domofonowa, czy instalacja telewizyjna.
W bardziej rozbudowanych instalacjach mogą wystąpić m.in.: następujące systemy:
system telewizji przemysłowej CCTV dozorujący najczęściej teren zewnętrzny przyległy do budynku oraz wjazdy/wejścia na teren posesji;
system sygnalizacji włamania i napadu SSWiN w mieszkaniach połączony z wybraną firmą ochroniarską;
instalacja domofonowa/wideofonowa zintegrowana z systemem kontroli dostępu w oparciu o czytniki kart zbliżeniowych;
system sterowania oddymianiem w klatkach schodowych oparty o centralę sterującą oraz czujniki pożarowe i przyciski oddymiania zainstalowane w obrębie klatek schodowych;
system sygnalizacji pożarowej - przeważnie stosowany w garażach podziemnych w zależności od wielkości strefy pożarowej.
Opierając się na obowiązujących przepisach, normach oraz innych opracowaniach podjęliśmy próbę omówienia zagadnień i problemów związanych z opracowaniem projektu modernizacji instalacji elektrycznej i teletechnicznej w mieszkaniach budynków wielorodzinnych.
W opracowaniu zostały przyjęte budynki mieszkalne 5 i 11 kondygnacyjne, wymagające modernizacji istniejących instalacji: elektrycznej i teletechnicznej.

Treścią książki są opisy sposobów przygotowania i wykonywania robót remontowych budynków (wzmacnianie fundamentów, naprawa izolacji przeciwwilgociowej, konstrukcji ściennych, dachowych, tynków, odgrzybianie) oraz robót rozbiórkowych.

Książka stanowi przewodnik adresowany do użytkowników budynków (właścicieli), do osób kierujących robotami i do bezpośrednich wykonawców robót.

Dokumentowanie właściwości pożarowych wyrobów budowlanych,

czyli jak sprawdzić, czy kupowany lub przewidziany do zastosowania wyrób posiada oczekiwane właściwości.   Poradnik

Odporność posadzek na poślizg, choć to właściwość użytkowa, decydująca o spełnieniu wymagania podstawowego nr 4 „Bezpieczeństwo użytkowania i dostępność obiektów”, jest często marginalizowana zarówno na etapie projektowania, jak i wykonywania budynków. W odniesieniu do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi kwestię tę regulują „Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie”, wskazując na konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu odporności posadzek na poślizg, nie określając jednak kryteriów oceny, co pozostawia dużą dowolność interpretacji. Celem niniejszego opracowania było sformułowanie wymagań dla odporności na poślizg posadzek w budynkach mieszkalnych i użyteczności publicznej wraz ze wskazaniem metod jej weryfikacji, zarówno w laboratorium, jak i w budynku. W poradniku przedstawiono wymagania dla posadzek użytkowanych w obuwiu i boso, tak w warunkach suchych, jak i mokrych. Opisano również wybrane metody badań oraz wynikające z nich klasyfikacje.

autorzy P. Więch, S. Zakrzewski

Warszawa 2025,

wydanie poprawione i uzupełnione,

ISBN 978-83-249-8688-0

str. 43, 

format PDF 

Opracowanie zawiera warunki techniczne wykonania i odbioru zbrojenia konstrukcji żelbetowych realizowanych jako monolityczne lub prefabrykowane. W zeszycie uwzględniono obecny stan prawny i odniesiono się do niego w zapisach.

W publikacji podjęto zagadnienia dotyczące: materiałów do wykonania zbrojenia, odbioru tych materiałów i robót zbrojarskich, odchyłek wykonania zbrojenia, tolerancji spoin, łączenia prętów przez zgrzewanie i spawanie oraz kontroli jakości połączeń spajalnych.

Opracowanie zawiera załącznik z tablicami na temat m.in. gatunków stali zbrojeniowej, cechowania prętów czy gatunków elektrod.

Metodę betonowania wspornikowego zastosował po raz pierwszy, w roku 1930, brazylijski inżynier Emilio H. Baumgart podczas budowy żelbetowego mostu nad Rio de Peixe. Intensywny rozwój tej metody nastąpił w Europie po II wojnie światowej.
Pierwsze zastosowanie montażu wspornikowego segmentów betonowych miało miejsce podczas budowy mostu Choisy-le-Roi pod Paryżem w roku 1965. Pierwsze polskie zastosowanie tej nowatorskiej technologii było dziełem Maksymiliana Wolfa i Płockiego Przedsiębiorstwa Robót Mostowych w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku.
W latach dziewięćdziesiątych XX wieku w Polsce mosty z betonu sprężonego wznoszone metodą betonowania wspornikowego stały się konkurencyjne w stosunku do konstrukcji stalowych i zaczęły być szeroko stosowane. Zakład Mostów Politechniki Wrocławskiej współpracował przy projektowaniu i budowie mostu autostradowego przez Wisłę w Toruniu (1998), przez Odrę w Opolu (1999) i przez Wełtawę w ciągu autostrady D8 w Czechach (1996) oraz przy niektórych późniejszych realizacjach. Zdobyte doświadczenia zawarto w niniejszej pracy, która może stanowić pomoc dla studentów i inżynierów pragnących pogłębić swoją wiedzę dotyczącą projektowania i budowy mostów metodami wspornikowymi.

Wydanie: 1, 2023
Format: B5
Stron: 178
ISBN 978-83-8156-527-1 (druk)

Przedmiotem badań omówionych w prezentowanej monografii jest proces oceniania ryzyka w odniesieniu do wybranych etapów procesu planowania ruchu kolejowego. Rozważania zostały zrealizowane na podstawie metodyki M_o_R i dotyczyły identyfikacji i analizy ryzyka (szacowanie wpływu ryzyka). Ocenę przeprowadzono z wykorzystaniem metody symulacyjnej Monte Carlo, która jest zalecana do wykorzystania przez dokument UTK.
Pierwszy rozdział zawiera podstawowe pojęcia związane z problematyką ryzyka. Omówiono dokumenty prawne, które odnoszą się do kwestii ryzyka w transporcie kolejowym. W szczegółowy sposób omówiono kwestię wyceny ryzyka w transporcie kolejowym według rozporządzenia Komisji Europejskiej 402/2013. Dokonano także przeglądu metod oceny ryzyka, które były stosowane w odniesieniu do transportu kolejowego.
Rozdział drugi poświęcono problematyce definicji planowania ruchu kolejowego. Rozdział trzeci dotyczy opracowania metody oceny ryzyka w planowaniu ruchu kolejowego z punktu widzenia operatora przewozów pasażerskich wraz z opracowaniem modelu matematycznego. Rozdział podzielono na trzy podrozdziały. W pierwszym przedstawiona została charakterystyka metody Monte Carlo i możliwości jej zastosowania do oceny ryzyka w transporcie kolejowym. Podrozdział drugi dotyczy opracowania modelu matematycznego oceny ryzyka w planowaniu ruchu kolejowego. W sposób ogólny zaprezentowano metodę oceny ryzyka i następnie dla każdego kroku tej metody opracowano model matematyczny. W trzecim podrozdziale przedstawiono metodę oceny ryzyka w planowaniu ruchu kolejowego z punktu widzenia operatora przewozów pasażerskich.
W rozdziale czwartym zaprezentowano istotę ryzyka w planowaniu ruchu kolejowego. Zaprezentowane zostały założenia do przeprowadzenia analizy dla trzech wybranych etapów planowania ruchu kolejowego – planowania linii komunikacyjnych, konstrukcji rozkładu jazdy pociągów oraz planowania ruchu przeprowadzono identyfikację ryzyk.
Rozdział piąty poświęcono szacowaniu wpływu ryzyka w planowaniu ruchu kolejowego z punktu widzenia operatora przewozów pasażerskich. Pierwszy podrozdział dotyczył określenia wartości zmiennych, które zostały wykorzystane do ustalenia zmiennych określających wpływ. Wskazane zostały dane statystyczne, które zostały wykorzystane do obliczeń. Omówiono także sposób obliczeń poszczególnych wartości zmiennych losowych. Następnie dla wybranych etapów dokonano oszacowania wpływu ryzyka na cele etapu. Dla każdego ryzyka wskazano zmienną opisująca wpływ, rozkład prawdopodobieństwa i wskazano wartości charakterystyczne dla rozkładu.
Rozdział szósty zawiera ocenę ryzyka w planowaniu ruchu kolejowego z punktu widzenia operatora przewozów pasażerskich z wykorzystaniem metody Monte Carlo. Do eksperymentów zostały wykorzystane dodatki do Microsoft Excel – RiskAMP i RiskSimulator. Dla każdego etapu, dla unikalnych zmiennych opisujących wpływ w ramach oceny, uzyskano wartości parametrów statystycznych. Następnie przeprowadzono ocenę ryzyka – dla poszczególnych percentyli wskazana została wartość zmiennej i wartość oczekiwana. Zaprezentowano także rozkład percentylowy zmiennej oraz histogram występowania poszczególnych wartości zmiennej. Dla każdego etapu oceny symulacyjnej wyciągnięto wnioski.
Rozdział siódmy zawiera wnioski płynące z przeprowadzonych analiz i rekomendacje dotyczące dalszych badań.

Części podziemne budynków wykonanych z betonu wodoszczelnego. Uszczelnienia miejsc newralgicznych. Barbara Francke
Część C: Zabezpieczenia i izolacje, zeszyt 12.
Instytut Techniki Budowlanej 2025, wydanie poprawione i uzupełnione
ISBN 978-83-249-8686-6, str. 40, format B5