Budownictwo

Domy jednorodzinne. Przewodnik do ćwiczeń projektowych z budownictwa ogólnego to drugie, uzupełnione i rozszerzone wydanie znakomitego podręcznika, który powstał, by wypełnić lukę między obszerną wiedzą teoretyczną a umiejętnością jej praktycznego zastosowania w projektowaniu architektoniczno-budowlanym, ze szczególnym uwzględnieniem realiów budownictwa jednorodzinnego. Książka stanowi uporządkowany zbiór skondensowanej, praktycznej wiedzy i powstała na bazie kilkunastu lat doświadczeń projektowych i dydaktycznych Autorki. Skierowana jest przede wszystkim do studentów budownictwa i architektury, ale także młodych inżynierów i projektantów szukających uporządkowanej wiedzy w tym zakresie.

Materiał został ułożony tak, by wspomagać czytelnika w procesie decyzyjnym podczas wykonywania projektu. Na początku zamieszczono ogólne informacje dotyczące zasad wykonywania rysunków oraz wybrany zbiór przepisów prawnych koniecznych do zastosowania przy projektowaniu domu mieszkalnego jednorodzinnego. W kolejnym rozdziale omówiono wstępne projektowanie układu konstrukcyjnego, które wykonuje się na etapie koncepcji architektonicznej. Następne rozdziały omawiają szczegółowo poszczególne elementy budynku od dachu do fundamentów, czyli w kolejności projektowania układu konstrukcyjnego. W ostatnim rozdziale przedstawiono zawartość poszczególnych rysunków oraz opis techniczny. Załącznik zawiera komplet rysunków omawianych w książce, który stanowi zakres projektu wykonywanego przez studentów. Przedstawiono także algorytm postępowania przy wykonywaniu dokumentacji projektu.

Kluczowe zalety książki:

• Praktyczne know-how – umiejętność zastosowania wiedzy w praktyce, cały proces projektowy domu jednorodzinnego krok po kroku.
• Nowoczesne i aktualne standardy projektowania – sposoby postępowania zgodne z obecnie powszechnie stosowanymi w projektowaniu architektoniczno-budowlanym zasadami, z uwzględnieniem dynamiki rozwoju technologii i materiałów.
• Integracja z CAD/BIM oraz kwestie związane z komputerowym wspomaganiem projektowania.
• Kompleksowe ujęcie – od aspektów prawnych i wymagań techniczno-użytkowych, po szczegóły konstrukcyjne i wykończeniowe aż po wzorcową dokumentację projektową, wzory i listy kontrolne, które ułatwią finalizację projektu.

WYDANIE IV – grudzień 2020 rok
Format – A5 – 200 stron,
okładka miękka foliowana

Kompendium wiedzy z zakresu kształtowania, wymiarowania i konstruowania mostów betonowych – żelbetowych i sprężonych. W książce zawarto zarówno podstawowe informacje na temat żelbetu czy konstrukcji sprężonych, jak i treści dotycz...

• Producent: Polskie Stowarzyszenie Dekarzy
• Autor: Stefan Wiluś, Krzysztof Patoka, Przemysław Spych
• Rok wydania: 2024, wydanie: trzecie
• ISBN: 978-83-972541-0-7
• Liczba stron: 232 (z okładkami)
• Oprawa: twarda
• Format: A5
•  

Terminologia dekarska wydaje się trudna? Mamy na to sprawdzony sposób – najnowsze wydanie „Słownika terminów i nazw dekarskich” w trzech językach – polskim, angielskim i niemieckim. Nie jest to jednak zwykły Słownik, tłumaczący same hasła. Zawiera on również opis definicji i ich przekład na język angielski i niemiecki.

Jedną z najistotniejszych potrzeb, jaką odczuwa środowisko zawodowe zrzeszone w Polskim Stowarzyszeniu Dekarzy, jest określenie standardów wykonawczych, jakimi należy się kierować, aby poprawnie wykonać prace dekarsko-blacharskie. Z uwagi na potrzebę posługiwania się jednolitym i precyzyjnym słownictwem został powołany trzyosobowy zespół, który podjął się opracowania „Słownika terminów i nazw dekarskich”. Bazowym materiałem wyjściowym, na którym rozpoczęto pierwsze prace, był opublikowany w prasie branżowej wiele lat temu leksykon. Już wtedy był to materiał dość obszerny, zwierający także nazewnictwo historyczne i regionalne. I właśnie te regionalizmy były prawdziwym powodem podjęcia próby usystematyzowania nazewnictwa. Sytuacja na rynku dekarskim jest dynamiczna, a bliższe lub dalsze przemieszczanie się za zleceniami stało się naturalne. Dekarze z Polski północnej wykonują dachy na Podhalu, a ekipy z Podhala stawiają dachy pod Kielcami, na Śląsku czy w Warszawie. To czasem powodowało nieporozumienia, wynikające ze stosowania regionalnych nazw pewnych elementów dachu. Trzeba było doprecyzować, a czasem naszkicować jakiś element, aby upewnić się, że mówiono o tym samym. Nadal tak jest. Regionalizmy to jednak nic złego, wręcz przeciwnie, jednak w czasach błyskawicznego przekazu informacji, w czasach, gdzie informacja musi być precyzyjna, należy być jednoznacznym.

Inną kwestią jest to, że każdy przepis, każda umowa ma sens dopiero wtedy, gdy powstaje problem. Ponieważ problemów nie zawsze da się uniknąć, to w ich rozwiązywaniu potrzebny jest solidny fundament, na którym możemy się oprzeć. Takim wsparciem jest właśnie „Słownik terminów i nazw dekarskich”. Z założenia powinien on służyć jako baza, z której korzystamy, którą cytujemy i którą zamieszczamy w opiniach technicznych jako wiarygodną wiedzę. To wydanie Słownika powstało z myślą o precyzyjnym porozumiewaniu się nie tylko o dekarzy, ale także uczestników procesu budowlanego - architektów, konstruktorów, kierowników budów, inspektorów nadzoru budowlanego i inwestorów. Chcielibyśmy, aby zabrane w tej pozycji terminy były wykorzystywane na co dzień do jak najlepszej komunikacji wszystkich stron procesu budowlanego, a w razie konieczności również w sprawach spornych. Tego typu materiały są bowiem uwzględniane i honorowane w sprawach sądowych.

Słownik z nazwy „dekarski” ze względu na ścisłe powiązanie zawiera również definicje z dziedziny blacharstwa budowlanego i ciesielstwa. Najnowsza publikacja podzielona na trzy części językowe o łącznej objętości 232 stron wzbogaciła się dokładnie o 133 hasła,  które – mimo wszystko – nie wyczerpują tematyki. Praca nad tą pozycją jest stała i opiera się na założeniu, że słowo jest żywą materią podlegającą wielu zmianom, rozszerzeniom i rozwojowi. Żyjemy w czasach niezmiernie dynamicznych, w czasach szybkiego postępu technicznego. Powstają nowe materiały, nowe technologie, nowe rozwiązania techniczne, szczególnie jeśli chodzi o przegrodę dachową jako całość. Za tym idzie nowe nazewnictwo, za tym idą nowe znaczenia. Pierwszy zbiór nazw i terminów powstał w 2015 roku, w pewnym sensie jako „stop klatka”, stan obecny. Nie jest to jednak koniec pracy - „jutro” trzeba będzie go uaktualnić. Planowane są więc kolejne wydania Słownika. Pomysły na to, co powinno się znaleźć w kolejnych edycjach stale do nas napływają i będziemy nad nimi sukcesywnie pracować. Zachęcamy jednocześnie i namawiamy wszystkich zainteresowanych do nadsyłania nowych haseł, a także propozycji ewentualnych zmian i korekt niniejszego wydania na adres Polskiego Stowarzyszenia Dekarzy lub pocztą elektroniczną na adres redakcja@dekarz.com.pl

Zakres pracy obejmuje:
1. Przedstawienie zarysu teoretycznych podstaw deformacji nieliniowych, na których oparto analizy stanów zakrytycznej deformacji rozważanych struktur badawczych (rozdz. 2.).
2. Omówienie numerycznych metod rozwiązywania zagadnień geometrycznie i fizycznie nieliniowych (rozdz. 3.).
3. Scharakteryzowanie metod badań doświadczalnych i zakresu ich stosowania w odniesieniu do cienkościennych struktur nośnych pracujących w zakresie deformacji pokrytycznych, ze szczególnym uwzględnieniem metody cyfrowej korelacji obrazu (rozdz. 4.).
4. Przykłady badań doświadczalnych i obliczeń numerycznych zmierzających do określenia rzeczywistego pola naprężenia integralnie usztywnianych struktur cienkościennych poddanych ścinaniu. Zaprezentowano rozważania dotyczące kilku rodzajów ustrojów. Przedstawiono wyniki dla struktur wzmacnianych usztywnieniami geodetycznymi wykonanymi z lotniczych stopów aluminium, płyt usztywnianych niskoprofilowymi żebrami usytuowanymi równolegle względem siebie oraz konstrukcji o programowalnych właściwościach fizycznych wytwarzanych w technologii druku przestrzennego (rozdz. 5.).
5. Prezentację możliwości stosowania metody cyfrowej korelacji obrazu w przypadku badań rzeczywistych konstrukcji lotniczych. Zaprezentowano przykłady obejmujące wyniki uzyskane w trakcie statycznych badań wytrzymałościowych, badań zmęczeniowych oraz pomiarów deformacji w trakcie badań w tunelu aerodynamicznym (rozdz. 6.).
Rozdział siódmy obejmuje syntetyczne podsumowanie pracy, wskazanie jej oryginalnych elementów oraz nakreślenie dalszych kierunków badań. Monografię zamyka wykaz cytowanej literatury.

Tytuł ten podsumowuje seminarium Naukowo-Techniczne, które odbyło się we Wrocławiu w dniach 22-24 listopada 2023 roku, organizowane przez Katedrę Dróg, Mostów, Kolei i Lotnisk Wydziału Budownictwa Lądowego i Wodnego Politechniki Wrocławskiej.
Wstęp:
W drugiej połowie XIX wieku powstała podstawowa sieć linii kolejowych w Europie. W okresie tym wybudowano wiele tysięcy mostów. Do dnia dzisiejszego dotrwała duża liczba obiektów murowanych z kamienia lub cegły oraz stalowych blachownicowych i kratownicowych. Na przełomie XIX i XX wieku do budowy mostów kolejowych zaczęto stosować beton i żelbet, a po II wojnie światowej beton sprężony. Począwszy od lat siedemdziesiątych XX wieku w krajach Europy Zachodniej i Japonii zaczęły powstawać linie kolejowe dla pociągów o dużej prędkości jazdy, co wymusiło opracowanie nowej generacji obiektów mostowych. W Polsce administracja kolejowa podjęła problem unowocześnienia transportu kolejowego dopiero na początku XXI wieku. W związku z tym przed polskimi inżynierami budownictwa mostowego pojawiły się następujące problemy:
– oceny możliwości przystosowania do współczesnych wymagań eksploatacyjnych starych (często 150-letnich) obiektów mostowych,
– wymiany wyeksploatowanych mostów na nowe z wykorzystaniem istniejących podpór, – ochrony dziedzictwa technicznego dla przyszłych pokoleń,
– opracowania metod diagnostyki istniejących obiektów z wykorzystaniem nowoczesnych technik jak np. elektroniczny monitoring konstrukcji i inne,
– przygotowanie się do budowy nowego typu mostów na planowanych liniach o dużej prędkości jazdy pociągów.
W związku z intensywną w ostatnich latach modernizacją linii kolejowych organizatorzy Wrocławskich Dni Mostowych postanowili tegoroczne spotkanie poświęcić problematyce mostów kolejowych.