Nowości

Celem tej pracy jest odpowiedź na zidentyfikowane wyzwania i uzupełnienie istniejącej luki badawczej, zanim dojdzie do naruszenia wypracowanych przez dekady standardów bezpieczeństwa morskiego. Ich ewentualne złamanie może skutkować wzrostem liczby incydentów i wypadków na morzu, utratą życia ludzkiego i postępującą degradacją środowiska morskiego.  W literaturze przedmiotu brakuje zwartej publikacji poświęconej współczesnym zagadnieniom bezpieczeństwa na morzu w kontekście cyberprzestrzeni. Dostępne opracowania podejmują tę problematykę fragmentarycznie, koncentrując się zazwyczaj na wybranych aspektach, zamiast przyjmować podejście systemowe i wielowymiarowe, oparte na analizie i dedukcji [ze Wstępu].

Rok wydania: 2025
Objętość: s. 526
Format B5;okładka miękka foliowana

Autor: Alicja Mrozowska

ISBN 978-83-972350-8-3

Skrócony spis treści

Wstęp

Rozdział 1. Cyberbezpieczeństwo w morskiej domenie

Rozdział 2. Kodyfikacja normatywnych filarów bezpieczeństwa morskiego w kontekście autonomicznej żeglugi

Rozdział 3. Morskie autonomiczne statki nawodne jako „gamechanger” w transporcie morskim

Rozdział 4. Egzemplifikacja zarządzania cyberryzykiem w transporcie morskim

Rozdział 5. Wymagania funkcjonalne systemu zarządzania cyberbezpieczeństwem w transporcie morskim

Zakończenie

Załącznik: Arkusz obserwacji uczestniczącej (dziennik obserwacji)

Bibliografia

Objaśnienia skrótów

Słownik terminów

Spis rysunków i wykresów

Spis tabel

ISBN 978-83-973476-6-3

Rok wydania: 2025

Liczba stron: 198

format B5

oprawa miękka

Autor T. Klimczak

W monografii przedstawiono nowe podejście do dotychczasowej wiedzy z zakresu procesu eksploatacji wybranych urządzeń przeciwpożarowych, a w szczególności systemów sygnalizacji pożarowej (SSP). Podejście to umożliwi racjonalizację i opracowanie adekwatnych metod wspomagania decyzji eksploatacyjnej tych systemów poprzez opracowanie i zaproponowanie nowego podejścia do roli podsystemów diagnostycznych usytuowanych w CSP i operatora(-ów) nadzorującego obsługę i użytkowanie SSP. Jako zadanie badawcze w monografii przeprowadzono analizy procesu eksploatacji SSP i opracowano różne modele niezawodnościowe, bezpiecznościowe i eksploatacyjne, które uwzględniają złożony proces eksploatacji tego systemu. Opracowane modele niezawodnościowe, pokazane w monografii w sposób praktyczny (rzeczywiste rozwiązania projektowe), pozwalają na wprowadzenie do dyscypliny naukowej inżynieria bezpieczeństwa metody projektowania, która nie uwzględnia tylko wymagań w zakresie prawnym, ale jakościowym pod względem niezawodności i eksploatacji.

ISBN 978-83-973476-3-2

Rok wydania: 2025

Liczba stron: 165

format B5

oprawa miękka

Niniejsza książka jest podręcznikiem przeznaczonym dla studentów studiów stacjonarnych i niestacjonarnych II stopnia oraz jednolitych studiów magisterskich na Wydziale Inżynierii Bezpieczeństwa i Ochrony Ludności Akademii Pożarniczej.
Treść podręcznika obejmuje modelowanie pożarów i jest dostosowana do programu nauczania przedmiotu o nazwie Teoria i modelowanie pożarów (II) zaliczonego do zajęć kierunkowych i prowadzonego na kierunku inżynieria bezpieczeństwa. (…)

Tematyka niniejszego podręcznika obejmuje modelowanie jednego z najbardziej skomplikowanych procesów fizycznych, jakim jest pożar. Badanie jego rozwoju poprzez modelowanie procesów fizyko-chemicznych i dynamiki płynów rozpoczęto na świecie na początku lat sześćdziesiątych XX wieku. Zgodnie z definicją ASTM (The American Society of Testing and Materials) przez model pożaru rozumie się „fizyczny lub matematyczny opis procesu lub procesów pożaru”. W związku z tym model pożaru może być tak zwanym modelem fizycznym, to znaczy odwzorowaniem rzeczywistej sytuacji w zmniejszonej skali albo też tak zwanym modelem matematycznym wykorzystującym prawa zachowania w postaci zbioru równań różniczkowych i algebraicznych rozwiązywanych numerycznie, używając zwykle języka FORTRAN (komputerowe modele pożarów). Ponieważ eksperymenty związane z badaniem rozwoju pożaru są często kosztochłonne i trudne do zrealizowania, szybki rozwój techniki komputerowej, a zwłaszcza powszechna dostępność komputerów w ostatnich kilkudziesięciu latach, umożliwił ich zastosowanie do symulacji różnych procesów fizycznych, w tym pożarów wewnętrznych w budynkach. Modelowanie pożarów odgrywa coraz większą rolę w inżynierii bezpieczeństwa pożarowego. Pozwala na szybką i tanią ocenę warunków powstawania i rozwoju pożarów zarówno w pojedynczych pomieszczeniach, jak i w całych obiektach budowlanych.

Tomasz Rybarczyk
Tytuł opublikowany w roku: 2025
ISBN: 978-83-64094-90-3
Objętość publikacji: 154 strony

Wstęp

Murowane ściany nośne nie występują tylko w podstawowej formie – jako konstrukcje wykonane z elementów murowych powiązanych zaprawą murarską. Są wznoszone również w postaci ścian wypełniających konstrukcję żelbetową lub tzw. ścian skrępowanych. W przypadku ścian wypełniających konstrukcja żelbetowa jest wykonana jako pierwsza (mogą to być elementy żelbetowe wylewane na budowie lub elementy żelbetowe prefabrykowane), natomiast w murach skrępowanych najpierw wznosi się murowaną ścianę, a następnie w płaszczyźnie ściany betonuje się rdzenie i rygle. Różna kolejność wykonania powoduje, że oba te układy konstrukcyjnie zupełnie inaczej pracują. W przypadku muru wypełniającego pomiędzy konstrukcją żelbetową a murem zawsze występują luzy, co oznacza, że konstrukcja murowa zaczyna pracować dopiero po deformacji konstrukcji żelbetowej albo murowej [61]. W przypadku muru skrępowanego ułożenie mieszanki betonowej wokół ściany skutkuje w murze wprowadzeniem dodatkowych sił ściskających w wyniku wystąpienia zjawiska skurczu betonu. W efekcie uzyskuje się mur, który jest skrępowany konstrukcją żelbetową. Takim murom właśnie jest poświęcona niniejsza książka.
Celem niniejszej książki jest określenie wpływu skrępowania na nośność i odkształcalność muru wykonanego z autoklawizowanego betonu komórkowego (ABK) poddanego ściskaniu.
Zakres obejmuje przeprowadzenie przeglądu stanu wiedzy na temat murowanych ścian podanych ściskaniu, wykonanie laboratoryjnych badań murów wzniesionych z autoklawizowanego betonu komórkowego oraz opracowanie modeli numerycznych i modeli analitycznych badanych murów skrępowanych.
W wielu krajach budynki z murami skrępowanymi wykonuje się na terenach oddziaływań sejsmicznych. W literaturze znaleźć można wiele zaleceń konstrukcyjnych wywodzących się z tradycji budowania na terenach takich oddziaływań [5, 45, 52, 53, 73, 87] oraz opis stosowanych modeli obliczeniowych [3, 41, 43, 87, 95]. Dostępne w literaturze modele obliczeniowe nie pozwalają jednak określić nośności ścian obciążonych monotonicznie. Stąd w zakres niniejszej pracy wchodzi również próba zdefiniowania propozycji modelu obliczeniowego do wyznaczania nośności murów skrępowanych.
Skrępowanie muru jest jednym ze sposobów lepszego wykorzystania właściwości murów z autoklawizowanego betonu komórkowego i stosowania go w bardziej wymagających konstrukcjach [17], [18], [24]. Wytrzymałości na ściskanie elementów murowych z betonu komórkowego, w porównaniu do innych materiałów murowych, są dużo mniejsze. W praktyce wielu projektantów w swoich opracowaniach przyjmuje rozwiązania dla nich najbardziej bezpieczne, bez wykonywania niezbędnych obliczeń i sprawdzeń przyjmując materiały o największej wytrzymałości na ściskanie. Niniejsza książka dotyczy możliwości optymalnego wykorzystania parametrów materiałowych autoklawizowanego betonu komórkowego.

Spis treści 

O autorze – s. 7
Wykaz oznaczeń – s. 8
Wstęp – s. 13

1. Przegląd literatury i aktualny stan wiedzy – s. 15

• Koncepcja murów skrępowanych

• Rozwój konstrukcji murowych i ich zastosowania

• Zastosowanie murów skrępowanych na trudnych gruntach

• Przegląd badań eksperymentalnych (Kanada, Iernutan i Babot, Da Porto i in.)

• Modele obliczeniowe: prętowe, sił równowagi, normatywne (w tym Eurokod 6)

• Podsumowanie

2. Cele badawcze – s. 48

3. Badania materiałowe – s. 49

• Wytrzymałość elementów murowych (ściskanie, trójosiowy stan naprężeń)

• Badania murów i nadproży z betonu komórkowego

• Właściwości zapraw i zbrojenia

• Badania betonu zwykłego i lekkiego

4. Badania murów w skali naturalnej – s. 70

• Etap wstępny: założenia, technika badań, wyniki

• Etap zasadniczy: badania ścian pełnych i z otworem (z betonem zwykłym i lekkim)

• Badania dodatkowe: ściany z nadprożami, analiza przesklepienia otworu

5. Analiza wyników badań – s. 116

• Mur pełny vs. mur z otworem – porównanie nośności i zachowania

• Analiza wpływu geometrii i materiałów

6. Analizy obliczeniowe – s. 129

• Ocena według EC6 (starsze i najnowsze wersje)

• Modele numeryczne i prętowe (Strut & Tie)

• Podsumowanie wniosków projektowych i analitycznych

7. Wnioski końcowe – s. 143

8. Propozycje dalszych badań – s. 145

Bibliografia – s. 146
Normy i wytyczne – s. 152
Źródła internetowe – s. 154

Najnowsza publikacja z serii „poradnik architekta krajobrazu” to wartościowy przewodnik dla każdego ogrodnika, architekta krajobrazu i osoby związanej z zielenią miejską. Opisane w niej zostały najważniejsze taksony drzew (z 21 rodzajów) przydatne do sadzenia w miastach. W osobnym rozdziale przedstawiono podział drzew pod względem kształtów ich koron, co często determinuje ich wykorzystanie. Uwzględniono też rośliny iglaste, stanowiące ważny element tkanki miejskiej. Książka jest bogato ilustrowana.

• Autor: praca zbiorowa
• Rok wydania: 2025
• Liczba stron : 192
• Oprawa: miękka
• Wymiary: 165 x 235 mm
• Isbn: 9788397479784
• format B5

Spis treści:

Zalety drzew w miastach i przy drogach        

Stan zadrzewień przydrożnych w Polsce       

Czynniki wpływające na przyjęcia nowo posadzonych drzew          

Czynniki ograniczające wzrost drzew przy ulicach i drogach           

Brzoza 

Buk     

Dąb     

Grab    

Jabłoń i grusza              

Jarząb 

Jesion 

Kasztanowiec 

Klon     

Lipa     

Olsza   

Platan 

Robinia              

Surmia              

Świdośliwa      

Topola 

Wiąz   

Wierzba            

Wiśnie, czeremchyi czereśnie             

Wybrane gatunki nagozalążkowe                      

Drzewa o koronach kolumnowych                   

Drzewa o koronach kulistych                                              

Drzewa o koronach stożkowatych                    

Drzewa o koronach zwisłopędowych                

Kora w roli głównej                                     

Przenoszenie obiektów architektury drewnianej, w szczególności wiejskiej, było w przeszłości częstym zjawiskiem. Na decyzję o translokacji wpływały między innymi zmieniające się warunki fizjograficzne terenu, nowy status własnościowy budynków czy też procesy komasacji i separacji gruntów wiejskich. Zdarzały się też przypadki przenoszenia chałup w trakcie migracji. W drugiej połowie ubiegłego stulecia osoby prywatne zaczęły kupować zabytkowe obiekty architektury wiejskiej, aby zaadaptować je na domy rekreacyjne lub całoroczne. Część z tych obiektów również przeniesiono w nowe miejsca. 
Translokacja to pozytywne zjawisko, pozwala bowiem ratować większą liczbę elementów tradycyjnej architektury wiejskiej. Niniejszy poradnik przedstawia aktualnie standardy i procedury w tym zakresie, które mogą stanowić punkt odniesienia i skłaniać do refleksji. Publikacja przynosi odpowiedź na pytanie, jak przenieść zabytek o konstrukcji drewnianej, by zachować jego charakter i nie pozbawić go wartości zabytkowych. 

SPIS TREŚCI

Wprowadzenie 7

Informacje wstępne 11

Wybór obiektu do translokacji i procedury administracyjne 19

Rozpoznanie i diagnoza stanu technicznego obiektu przed translokacją 31

Dokumentacje niezbędne do translokacji zabytku 39

Translokacja zabytku 55

Możliwości pozyskiwania dofinansowania na translokację obiektu przez indywidualnych użytkowników 75 

Literatura 81

• Producent: Grupa Medium
• Autor: Maciej Rokiel
• Rok wydania: 2025. wydanie II uzupełnione
• ISBN: 978-83-64094-89-7
• Liczba stron: 180
• Oprawa: miękka

Współautorstwo rozdziałów: 1, 3.7, 3.8 i 3.9
Cezariusz Magott

Zespół redakcyjny
Monika Mucha
Anna Białorucka

Projekt okładki
Łukasz Gawroński

Publikacja wydana pod patronatem miesięcznika IZOLACJE

Spis treści

O Autorze / 8

Wstęp / 9

1. Diagnostyka w renowacji – zalecenia ogólne / 11
1.1. Najważniejsze parametry oraz definicje określające zachowanie się materiałów pod wpływem wody i wilgoci / 11
1.2. Źródła zawilgocenia obiektów / 16
1.3. Wybrane przyczyny zawilgocenia obiektów i ich objawy wizualne / 18
1.3.1. Ukształtowanie terenu i odprowadzenie wód opadowych / 18
1.3.2. Woda podciągana kapilarnie / 18
1.3.3. Ominięcie izolacji / 19
1.3.4. Bezpośrednie oddziaływanie wód opadowych / 19
1.3.5. Kondensacja pary wodnej / 20
1.3.6. Higroskopijność materiałów budowlanych / 20
1.3.7. Łączne oddziaływanie kilku rodzajów wilgoci / 21
1.4. Ogólne zalecenia diagnostyczne / 23
1.5. Planowanie prac renowacyjnych / 34

2. Przepona pozioma / 39
2.1. Materiały iniekcyjne / 40
2.2. Wymogi ogólne stawiane podłożu / 42
2.3. Zasady ogólne wykonywania prac / 44
2.3.1. Iniekcja ciśnieniowa / 47
2.3.1.1. Przygotowanie podłoża / 47
2.3.1.2. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 47
2.3.1.3. Przygotowanie materiału / 48
2.3.1.4. Wykonywanie iniekcji / 48
2.3.2. Iniekcja grawitacyjna (bezciśnieniowa) / 55
2.3.2.1. Przygotowanie podłoża / 55
2.3.2.2. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 55
2.3.2.3. Przygotowanie materiału / 55
2.3.2.4. Wykonywanie iniekcji / 55
2.3.3. Iniekcja wstępna wypełniająca pustki / 57
2.3.4. Kontrola podczas wykonywania iniekcji / 57
2.3.5. Kontrola po wykonaniu robót / 59

3. Izolacja pionowa oraz izolacja podłogi / 60
3.1. Materiały do wykonywania izolacji powłokowych / 62
3.1.1. Bezspoinowe materiały bitumiczne / 62
3.1.1.1. Masy asfaltowe / 62
3.1.1.2. Polimerowo-bitumiczne, grubowarstwowe masy uszczelniające (masy KMB) / 66
3.1.2. Bezspoinowe materiały cementowe / 68
3.1.2.1. Elastyczne szlamy (mikrozaprawy) uszczelniające / 68
3.1.2.2. Sztywne szlamy (mikrozaprawy) uszczelniające / 70
3.1.2.3 Dodatkowe wymagania stawiane szlamom stosowanym do izolacji typu wannowego / 70
3.1.2.4 Hybrydowe (reaktywne) masy uszczelniające / 70
3.1.3. Rolowe materiały bitumiczne / 71
3.1.4. Rolowe materiały z tworzyw sztucznych / 73
3.1.5. Zasady doboru materiałów do wykonywania powłok wodochronnych / 75
3.1.6. Wymagania ogólne stawiane uszczelnianemu podłożu / 75
3.2. Izolacja z mas asfaltowych i mas KMB / 81
3.2.1. Wymagania stawiane podłożu / 82
3.2.2. Przygotowanie podłoża / 83
3.2.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 84
3.2.4. Przygotowanie materiału / 85
3.2.5. Aplikacja materiału / 86
3.2.6. Kontrola podczas wykonywania powłoki wodochronnej / 87
3.2.7. Kontrola po wykonaniu robót / 90
3.2.8. Ułożenie warstw ochronnych / 90
3.3. Izolacja z mikrozapraw (szlamów) uszczelniających / 91
3.3.1. Wymagania stawiane podłożu / 91
3.3.2. Przygotowanie podłoża / 92
3.3.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 92
3.3.4. Przygotowanie materiału / 93
3.3.5. Aplikacja materiału / 94
3.3.6. Kontrola podczas wykonywania powłoki wodochronnej / 95
3.3.7. Kontrola po wykonaniu robót / 98
3.3.8. Ułożenie warstw ochronnych / 98
3.4. Izolacja z hybrydowych (reaktywnych) mas uszczelniających / 98
3.4.1. Wymagania stawiane podłożu / 98
3.4.2. Przygotowanie podłoża / 99
3.4.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 100
3.4.4. Przygotowanie materiału / 101
3.4.5. Aplikacja materiału / 101
3.4.6. Kontrola podczas wykonywania powłoki wodochronnej / 102
3.4.7. Kontrola po wykonaniu robot / 103
3.4.8. Ułożenie warstw ochronnych / 103
3.5. Izolacja z rolowych materiałów bitumicznych / 103
3.5.1. Wymagania stawiane podłożu / 104
3.5.2. Przygotowanie podłoża / 104
3.5.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 105
3.5.4. Przygotowanie materiału / 106
3.5.5. Aplikacja materiału / 106
3.5.5.1. Papy termozgrzewalne / 106
3.5.5.2. Membrany samoprzylepne / 107
3.5.5.3. Papy klejone masą asfaltową / 107
3.5.6. Kontrola podczas wykonywania powłoki wodochronnej / 108
3.5.7. Kontrola po wykonaniu robót / 108
3.5.8. Ułożenie warstw ochronnych / 109
3.6. Izolacja z materiałów rolowych z tworzyw sztucznych / 109
3.6.1. Wymagania stawiane podłożu / 109
3.6.2. Przygotowanie podłoża / 110
3.6.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 111
3.6.4. Przygotowanie materiału / 112
3.6.5. Aplikacja materiału / 112
3.6.6. Kontrola podczas wykonywania powłoki wodochronnej / 112
3.6.7. Kontrola po wykonaniu robót / 112
3.6.8. Ułożenie warstw ochronnych / 113
3.7. Warstwy rozdzielające i ochronne / 113
3.8. Materiały do wykonywania iniekcji / 114
3.8.1. Materiały do iniekcji strukturalnych / 114
3.8.2. Materiały do iniekcjI kurtynowych / 114
3.9. Iniekcja strukturalna / 116
3.9.1. Przygotowanie podłoża / 116
3.9.2. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 116
3.9.3. Wykonywanie iniekcji / 117
3.9.4. Kontrola podczas wykonywania iniekcji / 118
3.9.5. Kontrola po wykonaniu robót / 118
3.10. Iniekcja kurtynowa / 119
3.10.1. Przygotowanie podłoża / 119
3.10.2. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 119
3.10.3. Wykonywanie iniekcji / 119
3.10.4. Kontrola podczas wykonywania iniekcji / 121
3.10.5. Kontrola po wykonaniu robót / 121

4. System tynków renowacyjnych / 122
4.1. Składniki systemu tynków renowacyjnych / 123
4.2. Wymagania ogólne stawiane podłożu pod pierwszą warstwę systemu / 129
4.3. Wykonanie systemu tynków dla wysokiego stopnia zasolenia / 129
4.3.1. Wymagania stawiane podłożu / 129
4.3.2. Przygotowanie podłoża / 130
4.3.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 132
4.3.4. Przygotowanie materiału / 132
4.3.4.1. Obrzutka / 132
4.3.4.2. Tynk podkładowy i renowacyjny / 133
4.3.4.3. Szpachla wygładzająca / 133
4.3.5. Aplikacja systemu / 134
4.3.5.1. Tynk podkładowy / 134
4.3.5.2. Kontrola podczas nakładania tynku podkładowego / 134
4.3.5.3. Pielęgnacja tynku podkładowego / 135
4.3.5.4. Kontrola przed nakładaniem tynku renowacyjnego / 136
4.3.5.5. Tynk renowacyjny / 136
4.3.5.6. Kontrola podczas nakładania tynku renowacyjnego / 136
4.3.5.7. Pielęgnacja tynku renowacyjnego / 137
4.3.5.8. Kontrola po związaniu tynku renowacyjnego / 137
4.3.5.9. Kontrola przed nakładaniem zaprawy wygładzającej / 137
4.3.5.10. Zaprawa (szpachla) wygładzająca / 137
4.3.5.11. Kontrola podczas nakładania szpachli wygładzającej / 138
4.3.5.12. Pielęgnacja zaprawy wygładzającej / 138
4.3.5.13. Kontrola po związaniu zaprawy wygładzającej / 138
4.4. Wykonanie systemu tynków dla średniego stopnia zasolenia / 138
4.4.1. Wymagania stawiane podłożu / 139
4.4.2. Przygotowanie podłoża / 139
4.4.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 139
4.4.4. Przygotowanie materiału / 139
4.4.4.1. Obrzutka / 139
4.4.4.2. Tynk renowacyjny / 139
4.4.4.3. Szpachla wygładzająca / 139
4.4.5. Aplikacja systemu / 139
4.4.5.1. Tynk renowacyjny – pierwsza warstwa / 139
4.4.5.2. Kontrola podczas nakładania pierwszej warstwy tynku renowacyjnego / 140
4.4.5.3. Pielęgnacja pierwszej warstwy tynku renowacyjnego / 140
4.4.5.4. Kontrola przed nakładaniem drugiej warstwy tynku renowacyjnego / 140
4.4.5.5. Tynk renowacyjny – druga warstwa / 140
4.4.5.6. Kontrola podczas nakładania drugiej warstwy tynku renowacyjnego / 140
4.4.5.7. Pielęgnacja drugiej warstwy tynku renowacyjnego / 140
4.4.5.8. Kontrola po związaniu tynku renowacyjnego / 140
4.4.5.9. Kontrola przed nakładaniem zaprawy wygładzającej / 140
4.4.5.10. Zaprawa (szpachla) wygładzająca / 141
4.4.5.11. Kontrola podczas nakładania szpachli wygładzającej / 141
4.4.5.12. Pielęgnacja zaprawy wygładzającej / 141
4.4.5.13. Kontrola po związaniu zaprawy wygładzającej / 141
4.5. Wykonanie systemu tynków dla niskiego stopnia zasolenia / 141
4.5.1. Wymagania stawiane podłożu / 141
4.5.2. Przygotowanie podłoża / 141
4.5.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 141
4.5.4. Przygotowanie materiału / 142
4.5.4.1. Obrzutka / 142
4.5.4.2. Tynk renowacyjny / 142
4.5.4.3. Szpachla wygładzająca / 142
4.5.5. Aplikacja systemu / 142
4.5.5.1. Tynk renowacyjny / 142
4.5.5.2. Kontrola podczas nakładania tynku renowacyjnego / 143
4.5.5.3. Pielęgnacja tynku renowacyjnego / 143
4.5.5.4. Kontrola po związaniu tynku renowacyjnego / 143
4.5.5.5. Kontrola przed nakładaniem zaprawy wygładzającej / 143
4.5.5.6. Zaprawa (szpachla) wygładzająca / 143
4.5.5.7. Kontrola podczas nakładania szpachli wygładzającej / 143
4.5.5.8. Pielęgnacja zaprawy wygładzającej / 143
4.5.5.9. Kontrola po związaniu zaprawy wygładzającej / 143
4.6. Badania stwardniałej zaprawy tynkarskiej w obiekcie / 144

5. Wymalowania elewacyjne / 145
5.1. Rodzaje farb elewacyjnych i ich właściwości / 145
5.2. Wymagania stawiane podłożu / 146
5.3. Kontrola przed wykonaniem wymalowań / 150
5.4. Wykonywanie wymalowań ochronnych / 152
5.5. Kontrola podczas wykonywania wymalowań / 152
5.6. Pielęgnacja wymalowań / 153
5.7. Kontrola po wyschnięciu wymalowań / 153

6. Detale i prace uzupełniające / 154
6.1. Detale / 154
6.1.1. Wtórna izolacja zewnętrzna (powłokowa) / 154
6.1.2. Wtórna izolacja pionowa typu wannowego / 157
6.1.3. Iniekcja kurtynowa / 160
6.1.4. Iniekcja strukturalna / 160
6.2. Iniekcje uszczelniające / 161
6.2.1. Dobór iniektu / 161
6.2.2. Iniekcje zamykające oraz uszczelniające rysy i pęknięcia / 162
6.3. Przykłady łączenia ze sobą różnych metod wtórnych izolacji / 166
6.4. Tarasy na gruncie / 167

Literatura / 177

O Autorze
Maciej Rokiel – mgr inż., absolwent Wydziału Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska Politechniki Łódzkiej. Rzeczoznawca budowlany SITPMB-NOT ze specjalnością ochrona budynków przed wodą i korozją biologiczną, rzeczoznawca mykologiczny PSMB. Od ponad 20 lat jest związany z branżą chemii budowlanej. Autor wielu opracowań, ekspertyz i opinii, referatów naukowych oraz licznych publikacji i artykułów dotyczących poprawnych rozwiązań technologiczno-materiałowych hydroizolacji balkonów, tarasów, pomieszczeń mokrych, basenów oraz
zagadnień związanych z kompleksową renowacją starych, zawilgoconych i zasolonych budynków.

Wstęp

Zagadnienia związane z renowacją należą do trudnych i złożonych. Dotyczy to zwłaszcza prac wykonywanych w obiektach zabytkowych, w których optymalnym rozwiązaniem byłoby powtórzenie oryginalnej technologii, co z różnych względów często okazuje się niemożliwe. W takich sytuacjach należy stosować materiały dobrze współpracujące z materiałem oryginalnym, umożliwiające łatwą naprawę, a niekiedy wielokrotne powtarzanie zabiegów zabezpieczających.

Prace naprawczo-renowacyjne polegają przede wszystkim na odtwarzaniu izolacji poziomej i pionowej, a także rozwiązaniu problemów wynikających z obecności związków soli w zawilgoconym murze. Jeżeli to konieczne, muszą podawać sposoby osuszania obiektu oraz naprawy elewacji. Mogą także obejmować zespół czynności towarzyszących, np. udrożnienie lub zmianę sposobu odprowadzenia wód opadowych, reprofilację terenu czy naprawę lub wykonanie nowych instalacji.

Do renowacji należy podchodzić kompleksowo, na podstawie opracowanego w odniesieniu do danej sytuacji rozwiązania technologiczno-materiałowego, z uwzględnieniem konkretnych produktów. Niezwykle ważne jest, aby podczas wyboru technologii naprawy uwzględnić ograniczenia wynikające z warunków i struktury odnawianego obiektu oraz właściwości zastosowanych materiałów. Nie wolno kierować się jedynie materiałami reklamowymi – producenci podają w nich zalety produktów, nie informują natomiast o ewentualnych ograniczeniach, wadach czy konsekwencjach złego zastosowania.

W każdej sytuacji należy sprawdzić, czy zmiany funkcjonalne nie spowodują późniejszych problemów w eksploatacji. Z zabytkowego dworku nie można bezkrytycznie zrobić np. apartamentu z basenem, sauną, garażem i jacuzzi (co czasem trudno wytłumaczyć inwestorom). Nieprzemyślane zastępowanie oryginalnych wapiennych czy wapienno-cementowych tynków mocnymi cementowymi, wymiana okien na bardzo szczelne z tworzywa sztucznego, nowoczesna aranżacja łazienek z kabiną natryskową lub prysznicem w starym budynku o niesprawnej czy nieistniejącej wentylacji skutkują pojawieniem się kolonii grzybów na ścianach. Wraz z instalacją c.o. i ogrzewaniem podłogowym, umożliwiającymi normalne użytkowanie obiektu, pojawiają się nowe źródła pary wodnej.

Skutkiem lekceważącego podejścia do renowacji i sposobu użytkowania obiektu są zatem nowe kłopoty, najczęściej związane z wilgocią. Przykładowo: stare mury, chociaż bardzo grube, nie spełniają obecnych wymogów termoizolacyjności. Ogrzewanie pomieszczeń dostarcza dużej ilości ciepła, a ogrzane powietrze w zetknięciu z zimnymi ścianami skrapla się na ich powierzchni. Wentylacja (jeżeli istnieje) nie jest w stanie zapewnić odpowiedniej wymiany powietrza i usunąć nadmiaru wilgoci. W takich sytuacjach pierwszym odruchem jest zwykle chęć docieplenia ścian. Skoro są zimne i skrapla się na nich para wodna, to wydaje się, że trzeba je zaizolować, aby nie zachodził efekt skraplania. Ponieważ docieplenie od zewnątrz jest często problematyczne (np. ze względu na tynk renowacyjny lub bogato zdobione elewacje), pojawia się pytanie, czy można docieplać od wewnątrz i jakie materiały będą w danej sytuacji najlepsze (wełna, styropian, płyty klimatyczne). Należy zdawać sobie sprawę, że tego typu próby bez wykonania szczegółowych analiz cieplno-wilgotnościowych jedynie pogorszają sytuację. W ten sposób uda się wprawdzie zapewnić niską wartość współczynnika przenikania ciepła U, ale doprowadzimy do kondensacji pary wodnej. Jeżeli będzie ona w murze, należy ustalić, w której jego części, o jakiej szerokości i gdzie zostanie odprowadzona. Możliwe, że do wnętrza budynku, co pogorszy jeszcze warunki cieplno-wilgotnościowe.

W wielu przypadkach należałoby wykonać obliczenia numeryczne także w odniesieniu do stanu niestacjonarnego (zmiennych warunków temperaturowych i wilgotnościowych, z uwzględnieniem opadów, promieniowania słonecznego itp.). Bez tego może się okazać, że współczynnik U ma wartość czysto teoretyczną, a do wnętrza budynku dostarczone zostanie bardzo dużo wilgoci.

Innym problemem jest mieszanie systemów. Często zapomina się, że materiały w systemach charakteryzują się tzw. przestrzenią dobrej współpracy. Wprowadzenie materiału spoza systemu lub pominięcie jakiejś operacji technologicznej może mieć w przyszłości opłakane skutki.

Osobnym tematem jest jakość wykonywanych robót. Niestety, rynek kieruje się najczęściej kryterium ceny, a prace renowacyjne nie należą do tanich. Skutki ich zaniechania bywają jednak dużo bardziej dotkliwe. Podobnie odstępstwa od opracowanych technologii czy wszelkie zmiany, wynikające np. z nacisków inwestora liczącego na (pozorne) oszczędności lub wykonawcy, który źle skalkulował koszt robót i szuka oszczędności (co przy braku fachowego nadzoru nie jest takie trudne). Ponadto w dokumentacji projektowej pojawiają się ewidentne błędy, wynikające z niewiedzy czy chęci szybkiego zysku, np. pomijanie niektórych podstawowych badań. Nagminne jest również lekceważenie reżimu technologicznego, wymuszane bardzo często przez samych inwestorów podających w specyfikacji istotnych warunków zamówienia terminy nie tylko nierealne ze względu na konieczność wykonywania prac zgodnie ze sztuką budowlaną, lecz także sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem. Środki finansowe marnotrawione są przede wszystkim w obiektach, w których przeprowadzenie prac wymaga spełnienia wymogów ustawy o zamówieniach publicznych. Tam jedynym kryterium jest cena. W efekcie zwykle likwiduje się skutki, a nie przyczyny, do tego najtańszą techniką, której w Europie Zachodniej nie stosuje się od ponad trzydziestu lat.

Nie chodzi jednak o to, aby odżegnywać się od nowoczesności w starych obiektach. Renowacja wykonana fachowo, na podstawie starannie opracowanego projektu, przy zastosowaniu przemyślanych rozwiązań technicznych, popartych rzetelną analizą stanu danego obiektu pozwoli potencjalnemu inwestorowi długo cieszyć się pięknem starych dworków i obiektów.

Zapraszamy do zakupu najnowszego wydania podręcznika: Przewóz drogowy towarów niebezpiecznych ADR 2025-2027. Publikacja została opracowana z myślą o wszystkich, którzy na co dzień pracują z przepisami ADR - idealna na kursy dla kierowców oraz szkolenia dla pracodawców. Jej autorzy, Krzysztof Grzegorczyk i Rafał Buchcar, to uznane autorytety w tej dziedzinie, dzięki czemu każda strona zawiera ekspercką wiedzę i praktyczne porady. Do książki dołączona jest pisemna instrukcja ADR dla kierowcy, wiele zdjęć.

388 str.

wydanie 1, 2025

autorzy: Krzysztof Grzegorczyk i Weronika Buchcar

z wkładką, kwiecień 2025 rok

Wyd 2025

Autor: P. Łobodziec, Z. Buczko

str 101

Niniejsza publikacja rozpoczyna serię wydawniczą poświęconą pasjonującej dziedzinie, jaką jest galwanotechnika. Zeszyt 1 obejmuje zagadnienia związane z procesem chromowania technicznego i dekoracyjnego. Nie przez przypadek to właśnie chrom otwiera serię. Wiele się aktualnie o nim mówi, jeszcze więcej pisze. Z jednej strony jego stosowanie jest poddawane silnym ograniczeniom, a być może zostanie zakazane w niedalekiej przyszłości (Cr+6). Z drugiej strony w pokryciach dekoracyjnych (Cr+3) – chromowanie jest procesem najszybciej rozwijanym, właśnie w wyniku wspomnianych ograniczeń.
Ten zeszyt i kolejne, w których omówione zostaną pozostałe procesy galwaniczne, m.in.miedziowanie, niklowanie, cynkowanie, można uznać i za kontynuację, i za rozszerzenie znanego „Poradnika Galwanotechnika”, którego pierwsze wydanie miało miejsce w 1973 roku.Ta jednoczesność wynika z tego, że seria – kierowana do osób już posiadających doświadczenie i wiedzę w zakresie galwanotechniki – będzie nie tylko kontynuacją historii rozpoczętej wiele lat temu, ale również źródłem informacji o najnowszych osiągnięciach branżowych.
Autorem „Chromowania” jest, dobrze znany i ceniony w Polsce, wieloletni praktyk i specjalista w dziedzinie nakładania warstw chromu. W tym zeszycie dzieli się z czytelnikami wiedzą i doświadczeniem, daje cenne wskazówki i zalecenia. Na uwagę zasługuje jego praca naukowa, ukierunkowana na poszukiwanie wartościowych, ale trudno dostępnych treści rozwiązań technologicznych. Terminologia stosowana w przewodniku jest niekiedy w sposób zamierzony mniej naukowa, za to częściej stosowana w galwanizerniach.

Spis treści

Chromowanie techniczne 9
Wstęp 9
Zalecane środki ochrony osobistej galwanizera 11
Własności technicznej powłoki chromowej 17
Przygotowanie powierzchni detali do chromowania 20
Trawienie anodowe 20
Chromowanie 23
Składniki kąpieli do chromowania 24
Wanna do chromowania 26
Sporządzanie i uzupełnianie kąpieli 31
Parametry procesu chromowania 33
Odporność korozyjna powłoki chromu technicznego 35
Zdejmowanie powłok chromowych 37
Chromowanie powłoki chromowej 37
Chromowanie na kolor czarny 45
Chromowanie drobnicy 46
Wpływ zanieczyszczeń kąpieli na proces chromowania. Oczyszczanie
kąpieli 47
Rozwiązywanie problemów (ang. troubleshooting) 51
Chromowanie dekoracyjne Cr6+ 57
Wstęp 57
Wyposażenie wanny do chromowania 59
Zawieszki/Wieszaki 60
Parametry pracy kąpieli 62
Sporządzanie i uzupełnianie kąpieli 63

Zanieczyszczenia w kąpieli do chromowania dekoracyjnego 65
Aktywacja niklu 66
Naprawa braków 67
Płukanie i neutralizacja po chromowaniu 67
Rozwiązywanie problemów (ang. troubleshooting) 68
Chromowanie dekoracyjne z kąpieli Cr3+ 71
Wstęp 71
Skład kąpieli dekoracyjnej Cr3+ 72
Wanna do chromowania dekoracyjnego Cr3+ 73
Sporządzanie kąpieli 74
Dozowanie i konserwacja kąpieli 76
Najczęściej stosowane parametry pracy 77
Anody 78
Wieszaki 79
Porównanie procesu dekoracyjnego Cr3+ z procesem Cr6+ 79
Własności powłoki otrzymanej z procesu dekoracyjnego Cr3+ 82
Rozwiązywanie problemów (ang. troubleshooting) 84
Pasywacja 88
Oczyszczanie ścieków 89
REACH – funkcjonowanie rynku substancji chemicznych na terenie
UE 89
REACH w galwanotechnice 92
Związki Cr(VI) zaklasyfikowane jako SVHC – działania zgodne
z rozporządzeniem REACH 95
Bibliografia 99
Biogramy 101

Autor: Beata Szymanowska Janusz Dąbrowski Hanna Klimek

ISBN: 978-83-8206-651-7

Rok wydania: 2024

Liczba stron: 305

Format: 170 x 240 mm

W monografii omówiono istotę i rodzaje innowacji oraz główne cechy podmiotów innowacyjnych. Zidentyfikowano 22 globalne trendy innowacyjne, ilustrowane przykładami projektów, a także przedstawiono mechanizmy rynków usług portowych i znaczenie innowacji w tym sektorze. Wyjaśniono pojęcia portowego systemu innowacyjnego i innowacyjności podmiotów portowych oraz czynniki wpływające na innowacyjność portów morskich