Nowości

Drugie wydanie Standardów Realizacji Inwestycji SIDiR – znacznie obszerniejsze i pełniejsze, zawierające 39 standardów ułożonych w logiczny ciąg zgodny z procesem inwestycyjnym. Standardy w żaden sposób nie próbują być prawem lub częścią umowy, choć dobrze by było, by w umowach znajdowały się odniesienia do nich lub by po prostu były włączane jako integralna część umów. Liczymy na to, że Standardy staną się kompendium dla wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób odwołują się do zasad „sztuki budowlanej”.
Praca zbiorowa Komisji Standaryzacji ds. Standardów Realizacji Inwestycji pod kierunkiem mgr inż. Michała Skorupskiego.

Spław drewna jest jednym ze sposobów na obniżenie kosztów transportu.

Wykorzystanie możliwości spławu drewna wymaga opracowania systemu wykorzystania dróg wodnych jako naturalnych i najracjonalniejszych szlaków transportowych.

Transport drewna ciekami wodnymi lub zbiornikami wodnymi; drewno było spławiane w zbijanych tratwach l z wykorzystaniem prądu rzek.

W dawnych czasach był podstawowym systemem transportu ściętych pni drzew po kraju.

Dzisiaj ze względu na rozwój kolejnictwa i transportu drogowego został praktycznie zaniechany.

• Producent: Polskie Stowarzyszenie Dekarzy
• Autor: Stefan Wiluś, Krzysztof Patoka, Przemysław Spych
• Rok wydania: 2024, wydanie: trzecie
• ISBN: 978-83-972541-0-7
• Liczba stron: 232 (z okładkami)
• Oprawa: twarda
• Format: A5
•  

Terminologia dekarska wydaje się trudna? Mamy na to sprawdzony sposób – najnowsze wydanie „Słownika terminów i nazw dekarskich” w trzech językach – polskim, angielskim i niemieckim. Nie jest to jednak zwykły Słownik, tłumaczący same hasła. Zawiera on również opis definicji i ich przekład na język angielski i niemiecki.

Jedną z najistotniejszych potrzeb, jaką odczuwa środowisko zawodowe zrzeszone w Polskim Stowarzyszeniu Dekarzy, jest określenie standardów wykonawczych, jakimi należy się kierować, aby poprawnie wykonać prace dekarsko-blacharskie. Z uwagi na potrzebę posługiwania się jednolitym i precyzyjnym słownictwem został powołany trzyosobowy zespół, który podjął się opracowania „Słownika terminów i nazw dekarskich”. Bazowym materiałem wyjściowym, na którym rozpoczęto pierwsze prace, był opublikowany w prasie branżowej wiele lat temu leksykon. Już wtedy był to materiał dość obszerny, zwierający także nazewnictwo historyczne i regionalne. I właśnie te regionalizmy były prawdziwym powodem podjęcia próby usystematyzowania nazewnictwa. Sytuacja na rynku dekarskim jest dynamiczna, a bliższe lub dalsze przemieszczanie się za zleceniami stało się naturalne. Dekarze z Polski północnej wykonują dachy na Podhalu, a ekipy z Podhala stawiają dachy pod Kielcami, na Śląsku czy w Warszawie. To czasem powodowało nieporozumienia, wynikające ze stosowania regionalnych nazw pewnych elementów dachu. Trzeba było doprecyzować, a czasem naszkicować jakiś element, aby upewnić się, że mówiono o tym samym. Nadal tak jest. Regionalizmy to jednak nic złego, wręcz przeciwnie, jednak w czasach błyskawicznego przekazu informacji, w czasach, gdzie informacja musi być precyzyjna, należy być jednoznacznym.

Inną kwestią jest to, że każdy przepis, każda umowa ma sens dopiero wtedy, gdy powstaje problem. Ponieważ problemów nie zawsze da się uniknąć, to w ich rozwiązywaniu potrzebny jest solidny fundament, na którym możemy się oprzeć. Takim wsparciem jest właśnie „Słownik terminów i nazw dekarskich”. Z założenia powinien on służyć jako baza, z której korzystamy, którą cytujemy i którą zamieszczamy w opiniach technicznych jako wiarygodną wiedzę. To wydanie Słownika powstało z myślą o precyzyjnym porozumiewaniu się nie tylko o dekarzy, ale także uczestników procesu budowlanego - architektów, konstruktorów, kierowników budów, inspektorów nadzoru budowlanego i inwestorów. Chcielibyśmy, aby zabrane w tej pozycji terminy były wykorzystywane na co dzień do jak najlepszej komunikacji wszystkich stron procesu budowlanego, a w razie konieczności również w sprawach spornych. Tego typu materiały są bowiem uwzględniane i honorowane w sprawach sądowych.

Słownik z nazwy „dekarski” ze względu na ścisłe powiązanie zawiera również definicje z dziedziny blacharstwa budowlanego i ciesielstwa. Najnowsza publikacja podzielona na trzy części językowe o łącznej objętości 232 stron wzbogaciła się dokładnie o 133 hasła,  które – mimo wszystko – nie wyczerpują tematyki. Praca nad tą pozycją jest stała i opiera się na założeniu, że słowo jest żywą materią podlegającą wielu zmianom, rozszerzeniom i rozwojowi. Żyjemy w czasach niezmiernie dynamicznych, w czasach szybkiego postępu technicznego. Powstają nowe materiały, nowe technologie, nowe rozwiązania techniczne, szczególnie jeśli chodzi o przegrodę dachową jako całość. Za tym idzie nowe nazewnictwo, za tym idą nowe znaczenia. Pierwszy zbiór nazw i terminów powstał w 2015 roku, w pewnym sensie jako „stop klatka”, stan obecny. Nie jest to jednak koniec pracy - „jutro” trzeba będzie go uaktualnić. Planowane są więc kolejne wydania Słownika. Pomysły na to, co powinno się znaleźć w kolejnych edycjach stale do nas napływają i będziemy nad nimi sukcesywnie pracować. Zachęcamy jednocześnie i namawiamy wszystkich zainteresowanych do nadsyłania nowych haseł, a także propozycji ewentualnych zmian i korekt niniejszego wydania na adres Polskiego Stowarzyszenia Dekarzy lub pocztą elektroniczną na adres redakcja@dekarz.com.pl

Monografia stanowi kompendium aktualnej wiedzy na temat obsługi maszyn rolniczych w zakresie ich serwisowania i naprawy. Książka jest przeznaczona dla uczniów, studentów, nauczycieli oraz użytkowników maszyn rolniczych.

Opracowanie na 268 stronach prezentuje zagadnienia serwisowania i naprawy w sposób przejrzysty i kompleksowy w oparciu o materiały źródłowe oraz praktyczną wiedzę i doświadczenia autorów. Monografia jest oryginalnym opracowaniem, które stanowi nowość na polskim rynku wydawniczym. Jest elementem w działaniach wspierających modernizację wyposażenia technicznego gospodarstw oraz restrukturyzacji zaplecza serwisowego polskiego rolnictwa. 

Opracowanie prezentuje zagadnienia dotyczące, m.in.: 

- trwałości i niezawodności maszyn rolniczych,

- eksploatacyjnych i technicznych procesów zużycia maszyn rolniczych,

- obsługi technicznej maszyn rolniczych,

- niesprawności maszyn rolniczych podczas obsługi serwisowej,

- zasad kwalifikacji sprzętu serwisowego,

- zasad i sposobu demontażu maszyn,

- zasad oceny i weryfikacji części maszyn,

- sposobów określania zużycia, uszkodzeń i wad ukrytych,

- metod naprawy części maszyn i narzędzi rolniczych,

- przebiegu naprawy wybranych podzespołów i części maszyn,

- zasad przygotowania i montażu części maszyn,

- metod serwisowania i naprawy podzespołów hydrauliki siłowej,

- zasad doboru części zamiennych i materiałów eksploatacyjnych,

- prób i docierania maszyn po naprawie,

- metod konserwacji i malowania maszyn rolniczych,

- kosztów naprawy sprzętu rolniczego,

- wyposażenia warsztatów wykonujących obsługę serwisową i naprawy,

- bezpieczeństwo pracy i ochrony środowiska podczas serwisowania i naprawy maszyn rolniczych.

ISBN: 978-83-68390-35-3
liczba stron: 130
format: B5
oprawa: miękka
rok wydania: 2025
wydanie: 1

autorzy: KOZUBA J., SIRKO S.

Monografia opisuje rosnącą rolę analityki, koncentrując uwagę na możliwościach, jakie oferuje decydentom. Obecnie organizacje mierzą się z bezprecedensowym wzrostem ilości i złożoności danych, które są generowane przez szeroką gamę źródeł. Ciągły wzrost z jednej strony przyczynia się do powstawania wyzwań związanych z przechowywaniem, zarządzaniem i interpretacją danych, z drugiej stwarza organizacjom nowe możliwości wynikające z wykorzystania informacji uzyskanych w wyniku analizy danych. Pozyskiwanie informacji z rozległych i zróżnicowanych zbiorów danych odgrywa istotną rolę w podejmowaniu świadomych decyzji. Rola ta jest szczególnie ważna w organizacjach lotniczych, gdzie w sytuacji zmiennego popytu pasażerów, złożonych wymagań logistycznych i presji regulacyjnych wykorzystanie analityki i nowych technologii może przynieść wymierne korzyści.

Sekcja jest najważniejszym problemem projektowym budynku mieszkalnego. Analiza jej rzutu, elewacji i przekroju pozwala ocenić spójność witruwiańskiej triady na konkretnym przykładzie. Relacja układu funkcjonalnego z konstrukcją i wynikającymi z niej kosztami budowy jest czytelna w obrębie jednej sekcji. Jasność tej relacji w formie widzianej z zewnątrz w dużej mierze świadczy o jakości architektonicznej budynku. Fasada stanowi styk budynku z jego otoczeniem, stając się zarazem elementem przestrzeni publicznej. Forma mieszkania jest więc pośrednio elementem przestrzeni wspólnej. Jej architektoniczny wyraz uzależniony jest od układu funkcjonalnego mieszkań, kontekstu otoczenia, panującego stylu oraz autorskich rozwiązań architektów. W ponad stuletniej historii polskiej architektury mieszkaniowej wielorodzinnej ten problem rozwiązywany był na różne sposoby. Na przykładzie wyodrębnionej sekcji można go dostrzec w czystej postaci.

Wydanie: 1, 2025
Format: 200×200
Stron: 318
ISBN 978-83-8156-804-3 (druk)

SCALONE NORMATYWY DO WYCEN BUDYNKÓW I BUDOWLI Nr 155 - poziom cen I kwartał 2026 r.

Materiały pomocnicze do szacunkowego określania kosztów odtworzenia obiektów budowlanych.

Treści przedstawione w skrypcie dostosowano do aktualnych potrzeb wynikających ze zmieniających się warunków ekonomiczno-gospodarczych, społecznych oraz kulturowo-przyrodniczych. Omówiono proces scalenia i wymiany gruntów oraz jego wpływ na wielofunkcyjny, zrównoważony rozwój obszarów wiejskich. Przedstawiono zasady projektowania rozwiązań funkcjonalno-przestrzennych obrębu wiejskiego, mające na celu między innymi poprawę układu komunikacyjnego, regulacji stosunków wodnych oraz wskazanie obszaru na wydzielenie użyteczności publicznej z uwzględnieniem zmiany struktury własności działek ewidencyjnych. Daje to szerszy pogląd na możliwości zrównoważonego i wielofunkcyjnego rozwoju obszarów wiejskich.

Wydanie: 1, 2025
Format: B5
Stron: 156
ISBN 978-83-8156-776-3

ISBN 978-83-978559-5-3

Rok wydania: 2026

Liczba stron: 174

format B5

oprawa miękka

autor Joanna Bihałowicz, Michał Zugaj

„Książka jest obszernym, bogato ilustrowanym podręcznikiem do nauki rysunku technicznego, grafiki inżynierskiej oraz technik CAD ze szczególnym uwzględnieniem programu AutoCAD, który od lat wyznacza standardy w dziedzinie oprogramowania CAD. Uwzględniono zmiany wynikające z uregulowań normalizacyjnych PN-EN, PN-EN ISO oraz PN-ISO z 2004 roku dotyczących metod rzutowania, dokumentacji technicznej wyrobu w zakresie terminologii i opisu rysunków. W książce zawarto wiedzę niezbędną do nauki rysunku na potrzeby budownictwa. Przedstawiono zarówno ogólne zasady wykonania rysunków technicznych, jak i wiadomości specjalistyczne w zakresie rysunku urbanistycznego, konstrukcyjnego i inne. Jednocześnie zastosowana przez Autorów metoda prezentacji materiału sprawia, że nauka programu AutoCAD będzie prosta i szybka, a co ważniejsze – bardzo praktyczna. Bez zbędnej teorii, za to przy użyciu konkretnych przykładów, dzięki którym odbiorca będzie mógł zacząć tworzyć swoje pierwsze prawdziwe projekty i poznawać tajniki systemu AutoCAD. (…) Kolejne części podręcznika poświęcone są rysunkowi maszynowemu i budowlanemu. Autorzy w przystępny sposób przedstawiają zagadnienia dotyczące połączeń, łożysk oraz rysunków złożeniowych, a także podstawowych zasad rysunku budowlanego i oznaczeń graficznych. Dzięki temu publikacja ma charakter interdyscyplinarny i może być wykorzystywana na różnych kierunkach kształcenia inżynierskiego”. [z recenzji dr. hab. inż. Pawła Ogrodnika, prof. SGGW]

Wydawnictwo: Wydawnictwo Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu
 
ISBN: 978-83-68187-31-1
Rok wydania: 2025
Strony: 267
Wersja papierowa: oprawa miękka

Osiąganie zysków jest istotnym warunkiem prowadzenia działalności gospodarczej, także związanej z rolnictwem. To też podstawa oceny sukcesu zawodowego rolnika. Obserwowany postęp w technice i technologii oraz wpływ na produkcję rolną globalnych uwarunkowań ekonomicznych sprawiają, że rolnictwo staje się biznesem wymagającym zarówno obecności w tradycyjnym rynku towarowym, jak i korzystania z instrumentów rynku finansowego. Ten ostatni w rolnictwie wiąże się z ciągłym dostosowywaniem oferty finansowej do specyfiki sektora z uwzględnieniem wyzwań takich jak zmienność przychodów oraz potrzeba inwestycji w innowacje i zrównoważony rozwój. Dzięki instrumentom finansowym oraz nowoczesnym technologiom rolnicy mogą efektywniej zarządzać ryzykiem i kapitałem w prowadzonej działalności gospodarczej. 

spis treści

WSTĘP
1. RYNEK FINANSOWY – WPROWADZENIE

2. RYNEK PIENIĘŻNY
2.1. Istota i funkcja rynku pieniężnego w gospodarce
2.2. Rynek pieniężny centralny i jego instrumenty
2.3. Rynek detaliczny pieniądza i jego instrumenty
2.4. Funkcja depozytowo-kredytowa rynku pieniężnego

3. RYNEK WALUTOWY
3.1. Historia kształtowania się rynku walutowego
3.2. Uwarunkowania rozwoju rynku walutowego
3.3. Czynniki wpływające na kursy walut w gospodarce
3.4. Instrumenty rynku walutowego
3.5. Rynek kryptowalut
3.6. Indeksy walutowe w handlu międzynarodowym towarami rolnymi 
3.7. Międzynarodowe jednostki walutowe na świecie

4. RYNEK KAPITAŁOWY
4.1. Istota rynku kapitałowego 
4.2. Uczestnicy rynku kapitałowego
4.3. Rynek kapitałowy publiczny i niepubliczny 
4.4. Instrumenty rynku kapitałowego 
4.5. Papiery wartościowe udziałowe 
4.6. Papiery wartościowe dłużne – obligacje

5. ZARZĄDZANIE RYZYKIEM W PODMIOTACH ROLNYCH
5.1. Istota i pojęcie ryzyka w działalności gospodarczej 
5.2. Ryzyko w działalności gospodarczej w rolnictwie 
5.3. Postrzeganie ryzyka przez rolników 
5.4. Ubezpieczenia jako instrument zarządzania ryzykiem czystym

6. RYNEK INSTRUMENTÓW POCHODNYCH
6.1. Istota instrumentów pochodnych na rynku towarowym 
6.2. Kontrakty terminowe dostawne (forward) 
6.3. Towarowe kontrakty terminowe przyszłościowe (futures)
6.4. Czynniki wpływające na ceny towarowych kontraktów terminowych 
6.5. Towarowe transakcje zabezpieczające typu hedge na rynku terminowym
6.6. Rynek opcji towarowych w rolniczej działalności gospodarczej 
6.7. Inwestowanie w towarowe opcje kupna 

7. KONTRAKTY SWAP
7.1. Powstanie i rozwój kontraktów swap 
7.2. Funkcjonowanie kontraktów swap w praktyce 

8. FUNDUSZE INWESTYCYJNE JAKO ALTERNATYWNA FORMA LOKOWANIA OSZCZĘDNOŚCI W DZIAŁALNOŚCI ROLNICZEJ 
8.1. Istota funduszy inwestycyjnych 
8.2. Rodzaje funduszy inwestycyjnych dostępnych na rynku finansowym
8.3. Organizacja Towarzystw Funduszy Inwestycyjnych

9. INSTYTUCJE RYNKU FINANSOWEGO
9.1. Klasyfikacja instytucji rynku finansowego 
9.2. Instytucje nadzorcze i regulacyjne 
9.3. Organizacje komercyjne na rynku finansowym 
9.4. Organizacje samorządowe na rynku finansowym

10. FINANSOWE INSTYTUCJE OTOCZENIA ROLNICTWA
10.1. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR)
10.2. Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (KOWR) 
10.3. Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS) 
10.4. Giełdy towarowe na rynku surowców rolnych w Polsce

ZAKOŃCZENIE
LITERATURA
Akty prawne

• Producent: Grupa Medium
• Autor: Maciej Rokiel
• Rok wydania: 2025. wydanie II uzupełnione
• ISBN: 978-83-64094-89-7
• Liczba stron: 180
• Oprawa: miękka

Współautorstwo rozdziałów: 1, 3.7, 3.8 i 3.9
Cezariusz Magott

Zespół redakcyjny
Monika Mucha
Anna Białorucka

Projekt okładki
Łukasz Gawroński

Publikacja wydana pod patronatem miesięcznika IZOLACJE

Spis treści

O Autorze / 8

Wstęp / 9

1. Diagnostyka w renowacji – zalecenia ogólne / 11
1.1. Najważniejsze parametry oraz definicje określające zachowanie się materiałów pod wpływem wody i wilgoci / 11
1.2. Źródła zawilgocenia obiektów / 16
1.3. Wybrane przyczyny zawilgocenia obiektów i ich objawy wizualne / 18
1.3.1. Ukształtowanie terenu i odprowadzenie wód opadowych / 18
1.3.2. Woda podciągana kapilarnie / 18
1.3.3. Ominięcie izolacji / 19
1.3.4. Bezpośrednie oddziaływanie wód opadowych / 19
1.3.5. Kondensacja pary wodnej / 20
1.3.6. Higroskopijność materiałów budowlanych / 20
1.3.7. Łączne oddziaływanie kilku rodzajów wilgoci / 21
1.4. Ogólne zalecenia diagnostyczne / 23
1.5. Planowanie prac renowacyjnych / 34

2. Przepona pozioma / 39
2.1. Materiały iniekcyjne / 40
2.2. Wymogi ogólne stawiane podłożu / 42
2.3. Zasady ogólne wykonywania prac / 44
2.3.1. Iniekcja ciśnieniowa / 47
2.3.1.1. Przygotowanie podłoża / 47
2.3.1.2. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 47
2.3.1.3. Przygotowanie materiału / 48
2.3.1.4. Wykonywanie iniekcji / 48
2.3.2. Iniekcja grawitacyjna (bezciśnieniowa) / 55
2.3.2.1. Przygotowanie podłoża / 55
2.3.2.2. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 55
2.3.2.3. Przygotowanie materiału / 55
2.3.2.4. Wykonywanie iniekcji / 55
2.3.3. Iniekcja wstępna wypełniająca pustki / 57
2.3.4. Kontrola podczas wykonywania iniekcji / 57
2.3.5. Kontrola po wykonaniu robót / 59

3. Izolacja pionowa oraz izolacja podłogi / 60
3.1. Materiały do wykonywania izolacji powłokowych / 62
3.1.1. Bezspoinowe materiały bitumiczne / 62
3.1.1.1. Masy asfaltowe / 62
3.1.1.2. Polimerowo-bitumiczne, grubowarstwowe masy uszczelniające (masy KMB) / 66
3.1.2. Bezspoinowe materiały cementowe / 68
3.1.2.1. Elastyczne szlamy (mikrozaprawy) uszczelniające / 68
3.1.2.2. Sztywne szlamy (mikrozaprawy) uszczelniające / 70
3.1.2.3 Dodatkowe wymagania stawiane szlamom stosowanym do izolacji typu wannowego / 70
3.1.2.4 Hybrydowe (reaktywne) masy uszczelniające / 70
3.1.3. Rolowe materiały bitumiczne / 71
3.1.4. Rolowe materiały z tworzyw sztucznych / 73
3.1.5. Zasady doboru materiałów do wykonywania powłok wodochronnych / 75
3.1.6. Wymagania ogólne stawiane uszczelnianemu podłożu / 75
3.2. Izolacja z mas asfaltowych i mas KMB / 81
3.2.1. Wymagania stawiane podłożu / 82
3.2.2. Przygotowanie podłoża / 83
3.2.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 84
3.2.4. Przygotowanie materiału / 85
3.2.5. Aplikacja materiału / 86
3.2.6. Kontrola podczas wykonywania powłoki wodochronnej / 87
3.2.7. Kontrola po wykonaniu robót / 90
3.2.8. Ułożenie warstw ochronnych / 90
3.3. Izolacja z mikrozapraw (szlamów) uszczelniających / 91
3.3.1. Wymagania stawiane podłożu / 91
3.3.2. Przygotowanie podłoża / 92
3.3.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 92
3.3.4. Przygotowanie materiału / 93
3.3.5. Aplikacja materiału / 94
3.3.6. Kontrola podczas wykonywania powłoki wodochronnej / 95
3.3.7. Kontrola po wykonaniu robót / 98
3.3.8. Ułożenie warstw ochronnych / 98
3.4. Izolacja z hybrydowych (reaktywnych) mas uszczelniających / 98
3.4.1. Wymagania stawiane podłożu / 98
3.4.2. Przygotowanie podłoża / 99
3.4.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 100
3.4.4. Przygotowanie materiału / 101
3.4.5. Aplikacja materiału / 101
3.4.6. Kontrola podczas wykonywania powłoki wodochronnej / 102
3.4.7. Kontrola po wykonaniu robot / 103
3.4.8. Ułożenie warstw ochronnych / 103
3.5. Izolacja z rolowych materiałów bitumicznych / 103
3.5.1. Wymagania stawiane podłożu / 104
3.5.2. Przygotowanie podłoża / 104
3.5.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 105
3.5.4. Przygotowanie materiału / 106
3.5.5. Aplikacja materiału / 106
3.5.5.1. Papy termozgrzewalne / 106
3.5.5.2. Membrany samoprzylepne / 107
3.5.5.3. Papy klejone masą asfaltową / 107
3.5.6. Kontrola podczas wykonywania powłoki wodochronnej / 108
3.5.7. Kontrola po wykonaniu robót / 108
3.5.8. Ułożenie warstw ochronnych / 109
3.6. Izolacja z materiałów rolowych z tworzyw sztucznych / 109
3.6.1. Wymagania stawiane podłożu / 109
3.6.2. Przygotowanie podłoża / 110
3.6.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 111
3.6.4. Przygotowanie materiału / 112
3.6.5. Aplikacja materiału / 112
3.6.6. Kontrola podczas wykonywania powłoki wodochronnej / 112
3.6.7. Kontrola po wykonaniu robót / 112
3.6.8. Ułożenie warstw ochronnych / 113
3.7. Warstwy rozdzielające i ochronne / 113
3.8. Materiały do wykonywania iniekcji / 114
3.8.1. Materiały do iniekcji strukturalnych / 114
3.8.2. Materiały do iniekcjI kurtynowych / 114
3.9. Iniekcja strukturalna / 116
3.9.1. Przygotowanie podłoża / 116
3.9.2. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 116
3.9.3. Wykonywanie iniekcji / 117
3.9.4. Kontrola podczas wykonywania iniekcji / 118
3.9.5. Kontrola po wykonaniu robót / 118
3.10. Iniekcja kurtynowa / 119
3.10.1. Przygotowanie podłoża / 119
3.10.2. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 119
3.10.3. Wykonywanie iniekcji / 119
3.10.4. Kontrola podczas wykonywania iniekcji / 121
3.10.5. Kontrola po wykonaniu robót / 121

4. System tynków renowacyjnych / 122
4.1. Składniki systemu tynków renowacyjnych / 123
4.2. Wymagania ogólne stawiane podłożu pod pierwszą warstwę systemu / 129
4.3. Wykonanie systemu tynków dla wysokiego stopnia zasolenia / 129
4.3.1. Wymagania stawiane podłożu / 129
4.3.2. Przygotowanie podłoża / 130
4.3.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 132
4.3.4. Przygotowanie materiału / 132
4.3.4.1. Obrzutka / 132
4.3.4.2. Tynk podkładowy i renowacyjny / 133
4.3.4.3. Szpachla wygładzająca / 133
4.3.5. Aplikacja systemu / 134
4.3.5.1. Tynk podkładowy / 134
4.3.5.2. Kontrola podczas nakładania tynku podkładowego / 134
4.3.5.3. Pielęgnacja tynku podkładowego / 135
4.3.5.4. Kontrola przed nakładaniem tynku renowacyjnego / 136
4.3.5.5. Tynk renowacyjny / 136
4.3.5.6. Kontrola podczas nakładania tynku renowacyjnego / 136
4.3.5.7. Pielęgnacja tynku renowacyjnego / 137
4.3.5.8. Kontrola po związaniu tynku renowacyjnego / 137
4.3.5.9. Kontrola przed nakładaniem zaprawy wygładzającej / 137
4.3.5.10. Zaprawa (szpachla) wygładzająca / 137
4.3.5.11. Kontrola podczas nakładania szpachli wygładzającej / 138
4.3.5.12. Pielęgnacja zaprawy wygładzającej / 138
4.3.5.13. Kontrola po związaniu zaprawy wygładzającej / 138
4.4. Wykonanie systemu tynków dla średniego stopnia zasolenia / 138
4.4.1. Wymagania stawiane podłożu / 139
4.4.2. Przygotowanie podłoża / 139
4.4.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 139
4.4.4. Przygotowanie materiału / 139
4.4.4.1. Obrzutka / 139
4.4.4.2. Tynk renowacyjny / 139
4.4.4.3. Szpachla wygładzająca / 139
4.4.5. Aplikacja systemu / 139
4.4.5.1. Tynk renowacyjny – pierwsza warstwa / 139
4.4.5.2. Kontrola podczas nakładania pierwszej warstwy tynku renowacyjnego / 140
4.4.5.3. Pielęgnacja pierwszej warstwy tynku renowacyjnego / 140
4.4.5.4. Kontrola przed nakładaniem drugiej warstwy tynku renowacyjnego / 140
4.4.5.5. Tynk renowacyjny – druga warstwa / 140
4.4.5.6. Kontrola podczas nakładania drugiej warstwy tynku renowacyjnego / 140
4.4.5.7. Pielęgnacja drugiej warstwy tynku renowacyjnego / 140
4.4.5.8. Kontrola po związaniu tynku renowacyjnego / 140
4.4.5.9. Kontrola przed nakładaniem zaprawy wygładzającej / 140
4.4.5.10. Zaprawa (szpachla) wygładzająca / 141
4.4.5.11. Kontrola podczas nakładania szpachli wygładzającej / 141
4.4.5.12. Pielęgnacja zaprawy wygładzającej / 141
4.4.5.13. Kontrola po związaniu zaprawy wygładzającej / 141
4.5. Wykonanie systemu tynków dla niskiego stopnia zasolenia / 141
4.5.1. Wymagania stawiane podłożu / 141
4.5.2. Przygotowanie podłoża / 141
4.5.3. Kontrola stanu podłoża przed rozpoczęciem prac / 141
4.5.4. Przygotowanie materiału / 142
4.5.4.1. Obrzutka / 142
4.5.4.2. Tynk renowacyjny / 142
4.5.4.3. Szpachla wygładzająca / 142
4.5.5. Aplikacja systemu / 142
4.5.5.1. Tynk renowacyjny / 142
4.5.5.2. Kontrola podczas nakładania tynku renowacyjnego / 143
4.5.5.3. Pielęgnacja tynku renowacyjnego / 143
4.5.5.4. Kontrola po związaniu tynku renowacyjnego / 143
4.5.5.5. Kontrola przed nakładaniem zaprawy wygładzającej / 143
4.5.5.6. Zaprawa (szpachla) wygładzająca / 143
4.5.5.7. Kontrola podczas nakładania szpachli wygładzającej / 143
4.5.5.8. Pielęgnacja zaprawy wygładzającej / 143
4.5.5.9. Kontrola po związaniu zaprawy wygładzającej / 143
4.6. Badania stwardniałej zaprawy tynkarskiej w obiekcie / 144

5. Wymalowania elewacyjne / 145
5.1. Rodzaje farb elewacyjnych i ich właściwości / 145
5.2. Wymagania stawiane podłożu / 146
5.3. Kontrola przed wykonaniem wymalowań / 150
5.4. Wykonywanie wymalowań ochronnych / 152
5.5. Kontrola podczas wykonywania wymalowań / 152
5.6. Pielęgnacja wymalowań / 153
5.7. Kontrola po wyschnięciu wymalowań / 153

6. Detale i prace uzupełniające / 154
6.1. Detale / 154
6.1.1. Wtórna izolacja zewnętrzna (powłokowa) / 154
6.1.2. Wtórna izolacja pionowa typu wannowego / 157
6.1.3. Iniekcja kurtynowa / 160
6.1.4. Iniekcja strukturalna / 160
6.2. Iniekcje uszczelniające / 161
6.2.1. Dobór iniektu / 161
6.2.2. Iniekcje zamykające oraz uszczelniające rysy i pęknięcia / 162
6.3. Przykłady łączenia ze sobą różnych metod wtórnych izolacji / 166
6.4. Tarasy na gruncie / 167

Literatura / 177

O Autorze
Maciej Rokiel – mgr inż., absolwent Wydziału Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska Politechniki Łódzkiej. Rzeczoznawca budowlany SITPMB-NOT ze specjalnością ochrona budynków przed wodą i korozją biologiczną, rzeczoznawca mykologiczny PSMB. Od ponad 20 lat jest związany z branżą chemii budowlanej. Autor wielu opracowań, ekspertyz i opinii, referatów naukowych oraz licznych publikacji i artykułów dotyczących poprawnych rozwiązań technologiczno-materiałowych hydroizolacji balkonów, tarasów, pomieszczeń mokrych, basenów oraz
zagadnień związanych z kompleksową renowacją starych, zawilgoconych i zasolonych budynków.

Wstęp

Zagadnienia związane z renowacją należą do trudnych i złożonych. Dotyczy to zwłaszcza prac wykonywanych w obiektach zabytkowych, w których optymalnym rozwiązaniem byłoby powtórzenie oryginalnej technologii, co z różnych względów często okazuje się niemożliwe. W takich sytuacjach należy stosować materiały dobrze współpracujące z materiałem oryginalnym, umożliwiające łatwą naprawę, a niekiedy wielokrotne powtarzanie zabiegów zabezpieczających.

Prace naprawczo-renowacyjne polegają przede wszystkim na odtwarzaniu izolacji poziomej i pionowej, a także rozwiązaniu problemów wynikających z obecności związków soli w zawilgoconym murze. Jeżeli to konieczne, muszą podawać sposoby osuszania obiektu oraz naprawy elewacji. Mogą także obejmować zespół czynności towarzyszących, np. udrożnienie lub zmianę sposobu odprowadzenia wód opadowych, reprofilację terenu czy naprawę lub wykonanie nowych instalacji.

Do renowacji należy podchodzić kompleksowo, na podstawie opracowanego w odniesieniu do danej sytuacji rozwiązania technologiczno-materiałowego, z uwzględnieniem konkretnych produktów. Niezwykle ważne jest, aby podczas wyboru technologii naprawy uwzględnić ograniczenia wynikające z warunków i struktury odnawianego obiektu oraz właściwości zastosowanych materiałów. Nie wolno kierować się jedynie materiałami reklamowymi – producenci podają w nich zalety produktów, nie informują natomiast o ewentualnych ograniczeniach, wadach czy konsekwencjach złego zastosowania.

W każdej sytuacji należy sprawdzić, czy zmiany funkcjonalne nie spowodują późniejszych problemów w eksploatacji. Z zabytkowego dworku nie można bezkrytycznie zrobić np. apartamentu z basenem, sauną, garażem i jacuzzi (co czasem trudno wytłumaczyć inwestorom). Nieprzemyślane zastępowanie oryginalnych wapiennych czy wapienno-cementowych tynków mocnymi cementowymi, wymiana okien na bardzo szczelne z tworzywa sztucznego, nowoczesna aranżacja łazienek z kabiną natryskową lub prysznicem w starym budynku o niesprawnej czy nieistniejącej wentylacji skutkują pojawieniem się kolonii grzybów na ścianach. Wraz z instalacją c.o. i ogrzewaniem podłogowym, umożliwiającymi normalne użytkowanie obiektu, pojawiają się nowe źródła pary wodnej.

Skutkiem lekceważącego podejścia do renowacji i sposobu użytkowania obiektu są zatem nowe kłopoty, najczęściej związane z wilgocią. Przykładowo: stare mury, chociaż bardzo grube, nie spełniają obecnych wymogów termoizolacyjności. Ogrzewanie pomieszczeń dostarcza dużej ilości ciepła, a ogrzane powietrze w zetknięciu z zimnymi ścianami skrapla się na ich powierzchni. Wentylacja (jeżeli istnieje) nie jest w stanie zapewnić odpowiedniej wymiany powietrza i usunąć nadmiaru wilgoci. W takich sytuacjach pierwszym odruchem jest zwykle chęć docieplenia ścian. Skoro są zimne i skrapla się na nich para wodna, to wydaje się, że trzeba je zaizolować, aby nie zachodził efekt skraplania. Ponieważ docieplenie od zewnątrz jest często problematyczne (np. ze względu na tynk renowacyjny lub bogato zdobione elewacje), pojawia się pytanie, czy można docieplać od wewnątrz i jakie materiały będą w danej sytuacji najlepsze (wełna, styropian, płyty klimatyczne). Należy zdawać sobie sprawę, że tego typu próby bez wykonania szczegółowych analiz cieplno-wilgotnościowych jedynie pogorszają sytuację. W ten sposób uda się wprawdzie zapewnić niską wartość współczynnika przenikania ciepła U, ale doprowadzimy do kondensacji pary wodnej. Jeżeli będzie ona w murze, należy ustalić, w której jego części, o jakiej szerokości i gdzie zostanie odprowadzona. Możliwe, że do wnętrza budynku, co pogorszy jeszcze warunki cieplno-wilgotnościowe.

W wielu przypadkach należałoby wykonać obliczenia numeryczne także w odniesieniu do stanu niestacjonarnego (zmiennych warunków temperaturowych i wilgotnościowych, z uwzględnieniem opadów, promieniowania słonecznego itp.). Bez tego może się okazać, że współczynnik U ma wartość czysto teoretyczną, a do wnętrza budynku dostarczone zostanie bardzo dużo wilgoci.

Innym problemem jest mieszanie systemów. Często zapomina się, że materiały w systemach charakteryzują się tzw. przestrzenią dobrej współpracy. Wprowadzenie materiału spoza systemu lub pominięcie jakiejś operacji technologicznej może mieć w przyszłości opłakane skutki.

Osobnym tematem jest jakość wykonywanych robót. Niestety, rynek kieruje się najczęściej kryterium ceny, a prace renowacyjne nie należą do tanich. Skutki ich zaniechania bywają jednak dużo bardziej dotkliwe. Podobnie odstępstwa od opracowanych technologii czy wszelkie zmiany, wynikające np. z nacisków inwestora liczącego na (pozorne) oszczędności lub wykonawcy, który źle skalkulował koszt robót i szuka oszczędności (co przy braku fachowego nadzoru nie jest takie trudne). Ponadto w dokumentacji projektowej pojawiają się ewidentne błędy, wynikające z niewiedzy czy chęci szybkiego zysku, np. pomijanie niektórych podstawowych badań. Nagminne jest również lekceważenie reżimu technologicznego, wymuszane bardzo często przez samych inwestorów podających w specyfikacji istotnych warunków zamówienia terminy nie tylko nierealne ze względu na konieczność wykonywania prac zgodnie ze sztuką budowlaną, lecz także sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem. Środki finansowe marnotrawione są przede wszystkim w obiektach, w których przeprowadzenie prac wymaga spełnienia wymogów ustawy o zamówieniach publicznych. Tam jedynym kryterium jest cena. W efekcie zwykle likwiduje się skutki, a nie przyczyny, do tego najtańszą techniką, której w Europie Zachodniej nie stosuje się od ponad trzydziestu lat.

Nie chodzi jednak o to, aby odżegnywać się od nowoczesności w starych obiektach. Renowacja wykonana fachowo, na podstawie starannie opracowanego projektu, przy zastosowaniu przemyślanych rozwiązań technicznych, popartych rzetelną analizą stanu danego obiektu pozwoli potencjalnemu inwestorowi długo cieszyć się pięknem starych dworków i obiektów.

Wydawnictwo prezentuje zbiór referatów, przedstawionych podczas 28 Konferencji Naukowo-Technicznej "REALIZACJA KONTRAKTÓW BUDOWLANYCH- WYZWANIA, RYZYKA I KIERUNKI ROZWOJU". Konferencja odbyła się w dniach 8-10 października 2025 r. w Ciechocinku.

REFERATY

Anna JĘDRZEJEWSKA Analiza ryzyk kontraktowych – praktyczne przykłady z punktu widzenia Wykonawcy.
Paweł ZEJER Skutki nadmiernej regulacji rozliczeń w kontraktach z perspektywy rozjemcy i biegłego.
Natalia ZIOŁO Komunikacja i współpraca w obsłudze roszczeń – jak budować zaufanie między wykonawcą a zamawiającym? 
Dariusz ZIEMBIŃSKI Klincz decyzyjny a rozmiar robót dodatkowych.
Michał SKORUPSKI Klauzule waloryzacyjne w zamówieniach publicznych– teoria i rzeczywistość, studia przypadku.
Honorata MARSZAŁEK, Tomasz SIERAKOWSKI Przykłady waloryzacji kontraktów z zastosowaniem nowego narzędzia SEKOCENBUD – eZWW Wskaźniki waloryzacyjno-prognostyczne. 
Aleksander SZERNER 5 kroków do standaryzacji metodyki BIM w organizacji. 
Andrzej SOKOŁOWSKI, Maria ŁABNO, Damian ŁYSZKOWSKI Typowe roszczenia budowlane – polubowne i sądowe metody ich dochodzenia.
Dariusz TOMASZEWSKI Wycena prac geodezyjnych w procesie projektowania i budowy inwestycji infrastrukturalnych: drogowych i kolejowych.

ISBN 978-83-973476-8-7

Rok wydania: 2026

Liczba stron: 282

format B5

oprawa miękka

red. nauk. Robert Piec, Marcin Łapicz, Jacek Kalinko

Badania środowiskowe stanowią kluczowy element w obszarze ochrony środowiska, zapewniając niezbędne dane do monitorowania stanu środowiska zarówno w aspekcie jakościowym, jak i ilościowym. Proces pomiaru parametrów środowiskowych obejmuje szeroki wachlarz czynników, m.in. stężenie zanieczyszczeń powietrza (np. pyłów zawieszonych, gazów cieplarnianych, tlenków azotu), temperaturę i jakość wód, a także poziom zanieczyszczeń gleby.
W odniesieniu do działalności służb ratowniczych, m.in. Państwowej Straży Pożarnej, pomiary środowiskowe stanowią fundament oceny i zarządzania ryzykiem podczas działań ratowniczych. W kontekście pożarów, katastrof przemysłowych czy innych sytuacji kryzysowych zrozumienie dynamiki zmian w parametrach środowiskowych staje się kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa zarówno dla służb ratowniczych, jak i dla osób cywilnych.
W niniejszym opracowaniu omówione są metody/techniki pomiarów środowiskowych, prowadzone w skali laboratoryjnej, które znajdują odzwierciedlenie w działaniach realizowanych przez jednostki Państwowej Straży Pożarnej.